عصر الظهور ( عصر ظهور ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٩٧

آزاد سازى مدينه منوّره وحجاز

بيابند ( 1 ) . سپس حادثه اى به وقوع پيوندد كه پس از آن قريش گويند : ما را نزد اين طاغى ببريد ، سوگند

به خدا اگر أو محمدي يا علوي يا فاطمى بود دست به اين عمل نمىزد ، آنگاه خداوند به شكل كامل حضرت را

بر آنان مسلط گرداند وحضرت قاتلان را به هلاكت رسانده وهمه وابستگان به آنها را به اسارت گيرد ،

سپس حركت كرده ودر شَقْره ( 2 ) فرود آيد ، در آنجا به وى خبر رسد كه نماينده أو را كشته‌اند ، دگر بار به

سوى آنها بازگردد وآنان را چنان هلاك كند كه كشتار حَرّه در برابر آن ناچيز نمايد . آنگاه مردم را به كتاب

خدا وسنت پيامبرش دعوت كند . . . " ( 3 )

اين روايت بيانگر دو نبرد در شهر مدينه است . نخستين نبرد بعد از وقوع

حادثه اى است كه بدست حضرت صورت مىپذيرد وقريش وديگران آن را نكوهش

نموده وناخوش مىدارند . به نظر مىرسد كه آن حادثه در ارتباط با تخريب مسجد

پيامبر وقبر مطهر آن حضرت وبازسازى آنها باشد ، چنان كه روايات ديگر نيز آن را

بيان كرده‌اند . دشمنان آن حضرت اين رويداد را بهانه اى براي تحريك مردم عليه

امام ( عليه السلام ) ومبارزه با وى قرار مىدهند ، حضرت با آنها به نبرد برمىخيزد وطبق روايتي

ديگر ، صدها تن از آنها را به هلاكت مىرساند ، در اين هنگام است كه قريشيان

يعنى بستگان قبايل قريش آرزو مىكنند كه اى كاش أمير مؤمنان ( عليه السلام ) هر چند به مقدار

كشتن مادة شترى حضور داشت تا آنها را از دست انتقام مهدى نجات مىداد زيرا

سياست أمير مؤمنان ( عليه السلام ) در مورد آنها سياست بردبارى وگذشت بوده است .

اما نبرد دوم ، بعد از پايان دادنِ به جنبش مخالفان وتعيين حاكم براي مدينه

( 1 ) اين آرزو براي آن است كه اى كاش أمير مؤمنان حضور داشت وهمچون جنگ جمل آنان را مورد عفو ورحمت قرار مىداد . مترجم ( 2 ) منطقه اى است در حجاز از سمت إيران وعراق . مترجم ( 3 ) بحار : 52 / 342 از تفسير عياشى .