عصر الظهور ( عصر ظهور ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٤

آغاز نهضت ظهور مقدس

كه فرمود :

" ما هفت تن از فرزندان عبد المطلب ، سروران أهل بهشتيم : من ، حمزه ، على ، جعفر ، حسن ، حسين

ومهدى " ( 1 )

حال ، خدا آگاه است كه حضرت مهدى ( عليه السلام ) ووزير أو خضر وياران شايسته وى

وشاگردان آنها كه أولياء خدايند در سراسر جهان ودر حوادث بزرگ وكوچك آن ،

چه نقشى ايفا مىكنند . وطبيعي است كه راز غيبت ، ورمز كارهاى آنان تا هنگام

ظهور آشكار نشود . وعملكرد آنان در حوادث روزگار ما وروزگاران گذشته در پس

پرده غيب باقي بماند ، حتى امكان دارد هر يك از ما در زندگى خود مرهون توجه

ويا اقدامات آنان باشيم چه رسد به نقش آن بزرگواران در حركت تاريخ وحوادث

بزرگ عالم .

بايد توجه داشت كه اين عقيدة به غيب الهى وعملِ امام مهدى ( عليه السلام ) وخضر ( عليه السلام )

ومؤمنان برجسته وشايسته ، با عقايد ونظريات أهل تصوف در مورد قطب وافراد

پرهيزكار ، تفاوت دارد . گرچه در برخى جهات به آن شباهت داشته باشد ، هر چند

بعضي از صوفيه سعى مىكنند اين گونه صفات را بر حضرت مهدى ( عليه السلام ) ويارانش

منطبق نمايند ، در گفته كفعمى در حاشية مصباح وهمچنين در سفينة البحار مادة

( قَطَب ) آمده است كه :

" گفته‌اند : زمين از قطب وچهار نفر أوتاد ( بزرگان ) وچهل مرد شايسته وهفتاد

فرد نجيب وسيصد وشصت فرد صالح ، خالى نمىماند وقطب ، همان مهدى ( عليه السلام )

است وأوتاد ( بزرگان ) از چهار نفر كمتر نيست ، زيرا دنيا همچون خيمه ومهدى به

منزله ستون است وآن چهار تن مثل طناب‌هاى آن خيمه‌اند وگاهى أوتاد بيش از

( 1 ) بحار : 51 / 65 وصواعق المحرقة ص 158 .