عصر الظهور ( عصر ظهور ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٨

آغاز نهضت ظهور مقدس

به آزمايش گذاشته شود ، وزمينه اى براي ظهور علني حضرت گردد .

در اين باره ، علاوة بر خبر قبل ، رواياتِ ديگرى نيز وجود دارد كه برخى از نظر

سند ، صحيح شمرده مىشوند وگوياتر از همه نامه حضرت مهدى ( عليه السلام ) به نماينده

خود ، علي بن محمد سَمُرى ( رضوان الله عليه ) است كه فرمود :

" در آينده از پيروان من كساني ادعاى مشاهده مرا مىكنند ، آگاه باشيد كه هر كس پيش از خروج

سفيانى وصيحه آسمانى ، ادعاى ديدن مرا بكند ، افترا بسته ودروغگوست ولا حول ولا قوة إلا بالله العلي

العظيم " ( 1 ) .

ظاهراً منظور از ادعاى مشاهده امام ( عليه السلام ) قبل از وقوع اين دو حادثه ، ادعاى

نمايندگى صاحب الامر ( عليه السلام ) است نه صرف شرفيابى به حضور ايشان ، بدون ادعاى

نمايندگى ويا بدون سخن گفتن درباره آن . زيرا فراوان نقل شده كه عده اى از علماء

وأولياء مورد اعتماد وشايسته به توفيق ديدار با امام ( عليه السلام ) دست يافته‌اند وشايد

همين موضوع دليل بكارگيرى عبارت نفى مشاهده در كلام امام باشد نه نفى رؤيت .

اين نوشته امام ( عليه السلام ) مىفهماند كه غيبت كبرى با خروج سفيانى وصيحه آسمانى

پايان مىپذيرد وبعد از آن دوره اى شبيه به دوره غيبت صغرى ومقدمه ظهور

خواهد بود . حضرت در اين مدت با ياران خود تماس مىگيرد وشمارى از آنان به

محضر امام ( عليه السلام ) شرفياب مىشوند وحضرت نمايندگانى را بعنوان رابط خود

ومؤمنين منصوب مىنمايد .

از روايات بعدى اين گونه به دست مىآيد كه امام ( عليه السلام ) پس از خروج سفيانى ،

ظاهر مىشود سپس دوباره تا هنگام ظهورِ موعود خود در ماه محرم ، پنهان مىگردد ،

در روايت حذلم بن بشير از امام زين العابدين ( عليه السلام ) چنين آمده است :

( 1 ) بحار : 51 / 361 .