عصر الظهور ( عصر ظهور ) ( فارسى ) — الصفحة ٢٠

سيماى كلى دوران ظهور

جايى نزديك گرفته شوند ( 1 ) " .

هنگامى كه آنان به بيابان برسند ، ناپديد گردند . كساني كه پيشاپيش رفته‌اند ، باز گردند تا از ماجرا

باخبر شوند اما خود نيز به همان سرنوشت گرفتار شوند وآنان كه در پشت لشكر مىآيند ، خود را به محل

حادثه رسانند وآنان نيز به سرنوشت محتوم ديگران بپيوندند ( 2 ) . "

پس از اين معجزه ، حضرت با سپاهى بيش از ده هزار نفر رهسپار مدينه مىشود

وپس از نبردى كوتاه با نيروهاى دشمن ، شهر را آزاد مىكند . با آزادى دو حرم

شريف ( مكة ومدينه ) آزادى سرزمين حجاز وكنترل آن به پايان مىرسد ، حضرت

از مدينه به سوى عراق روان مىگردد . در اين مسير سپاه ايرانيان ومردم آن ديار به

رهبرى مرد خراساني وشعيب بن صالح به امام ( عليه السلام ) پيوسته وبا آن حضرت بيعت

مىكنند .

امام به سرزمين عراق وارد مىشود . ابتدأ أوضاع داخلي را سامان مىبخشد .

سپس گروههاى باقيمانده از لشكر سفيانى را شكست داده وشورشيان متفرقى را كه

در گوشه وكنار تلاش هاى بىثمرى عليه امام دارند ، سركوب مىكند . آنگاه عراق را

به عنوان مركز حكومت وشهر كوفه را پايتخت آن قرار مىدهد .

با اين اقدام حضرت ، كشورهاى يمن ، حجاز ، إيران ، عراق ودولتهاى خليج ،

يكپارچه تحت فرماندهى ورهبرى آن وجود مبارك قرار مىگيرد .

بر أساس برخى روايتها پس از فتح عراق ، نخستين جنگ حضرت با ترك ها

خواهد بود :

" اولين پرچمى كه براي جنگ برافراشته شود ، جهت مقابله با تركان است كه به شكست آنان منتهى

( 1 ) سبأ / 51 . ( 2 ) مسند أحمد : 6 / 287 .