عصر الظهور ( عصر ظهور ) ( فارسى ) — الصفحة ١٤٥

سفيانى در نبرد فتح قدس

مسلمانند ومعجزات وكرامات حضرت وشكست سفيانى ورابطه أو با دشمنان

اسلام را مشاهده مىكنند ; از اين رو موج علاقة به حضرت ودوستى وگرايش به

ايشان وبيزارى ونفرت از سفيانى وسياستهاى وى قوت مىگيرد .

به نظر مىرسد كه موج عظيم گرايش مردم به حضرت در سوريه ، أردن ، لبنان

وفلسطين يعنى قلمرو حكومت سفيانى گسترش چشمگيرى پيدا خواهد كرد . زيرا

روايات خاطر نشان مىسازند كه حضرت با سپاه خود بسوى سرزمين شام

لشكركشى مىكند ودر " مرج عذراء " ناحية اى در سى كيلومترى دمشق اردو

مىزند . . از اين موضوع مىتوان فهميد كه نه تنها سفيانى از نگهدارى مرزهاى خود

وپيشروى سپاه حضرت ، عاجز است بلكه أو نيروهاى خود را از پايتختش يعنى

دمشق ، خارج كرده وبه داخل فلسطين بازمىگرداند ومقر فرماندهى خود را در

" منطقه رمله " جايى كه نيروهاى رومى در آن فرود مىآيند ، قرار مىدهد .

بر أساس روايات ، حضرت در آغاز نبرد ، درنگ مىكند ومدتي در حومه دمشق

مىماند تا بزرگان ومؤمنان أهل شام كه هنوز به حضرت نپيوسته‌اند ، ملحق شوند .

سپس حضرت از سفيانى مىخواهد كه جهت گفتگو ، شخصاً حاضر شود . آنها

يكديگر را ملاقاة مىكنند . سفيانى تحت تأثير شخصيت حضرت قرار گرفته وبا

ايشان بيعت مىكند وتصميم مىگيرد دست از جنگ بردارد ومنطقه را تسليم

امام ( عليه السلام ) نمايد اما نزديكان وپشتيبانان سفيانى ، أو را سرزنش كرده واز تصميم خود

منصرف مىسازند !

ظاهر روايات نبرد قدس وفلسطين ، از لحاظ سياسي وطبيعي ، هيچ تفسيري

جز ضعف پايگاه مردمى سفيانى در سرزمين شام ووجود موج مردمى طرفدار

حضرت ، ندارد . بعضي روايات اشاره دارند كه كار به جائى مىرسد كه بخشي از

طرفداران سفيانى وقسمتى از لشكر أو نيز با حضرت بيعت كرده وبه ايشان

مىپيوندند .