عصر الظهور ( عصر ظهور ) ( فارسى ) — الصفحة ١٣٨

سپاه سفيانى در راه حجاز ( سپاهى كه در زمين فرو مىرود )

از أمير مؤمنان ( عليه السلام ) نقل شده است كه فرمود :

" مهدى مىآيد ، با موهايى مجعّد وخالى بر گونه ، آغاز نهضتش از سوى مشرق است . آنگاه كه چنين

شود سفيانى خروج وبه مدت باردارى يك زن يعنى نُه ماه فرمانروائى نمايد ، أو در شام خروج كند وأهل

شام بجز قبيله هاى حق طلب ، مطيع أو شوند ، سپس با لشكرى انبوه وارد مدينه شود تا آنكه وقتي به بيابان

مدينه رسد ، خداوند أو را در آنجا به زمين فرو برد . واين است معناى فرموده خداوند : " واگر ببينى هنگامى

كه آنان وحشت زده‌اند وديگر آنها را راه گريزى نيست واز مكاني نزديك گرفته شوند " ( 1 )

شايد معناى " آغاز نهضت حضرت از مشرق " اين باشد كه آغاز حركت حضرت توسط

قيام ايرانيانى است كه از جمله زمينه سازان ظهور حضرت هستند .

ومنظور از جمله " آنگاه كه چنين شود " يعنى دستور ظهور صادر گردد ودولت برپا

شود ، سفيانى خروج كند . در اين روايت معين نشده كه خروج سفيانى آيا بلافاصله

پس از تشكيل دولتِ زمينه سازِ ظهور حضرت خواهد بود يا پس از سالهاى طولانى .

ولى شواهد بيانگر آن است كه نوعي ارتباط بين دولت ايرانيان وخروج سفيانى

وجود دارد وخروج وى جهت روياروئى با ايرانيان است ، همچنانكه در أوايل

بحث مربوط به جنبش حضرت به آن اشاره كرديم .

از حنان بن سدير نقل شده است كه گفت :

" از أبو عبد الله ( امام صادق ( عليه السلام ) ) درباره حادثه بلعيدن بيابان بيداء سؤال كردم . فرمود : آنجا محلى ست

به نام " اماصِهرا " كه بر سر راه " بريد " در فاصله دوازده ميلى از منطقه " ذات الجيش " قرار دارد . ( 2 )

ذات الجيش بيابانى است ميان مكة ومدينه وأماصِهرا محلى در همان منطقه

است .

( 1 ) غيبت نعمانى ص 163 ومحجه بحراني ص 177 . ( 2 ) بحار : 52 / 181 .