يادداشتهاى استاد مطهرى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨١

معاد - دكَّهء واحده

انسان قوى الاراده ، انسان بامحبت ، انسان خيررسان و احسان كننده ، انسان احساس كننده تكليف و مسؤوليت ، انسان صاحب درد

انسان - تنهايى

رجوع شود به كتاب ( كوير ) صفحه پانزده و شانزده ، توجيه دوركيمى تنهايى انسان و اينكه تنهايى ريشه و منشأ هنر ، عشق ، مذهب است

غربت و تنهايى انسان

رجوع شود به صفحه پانزده و شانزده ( كوير ) توجيه دوركيمى مؤلف از تنهايى و اينكه همين احساس تنهايى و دورماندن از روح جمعى منشأ عشق ، هنر ، مذهب است

معاد ، تجسم اعمال - ايضا معاد

( تفسير ملاصدرا ) ، صفحه 345 و 576 ( شماره چاپى ) .

( تفسير ملاصدرا ، ) اواخر تفسير سورهء يس

معاد - برزخ

رجوع شود به تفسير ( الميزان ) ، جلد 11 ، صفحه 9 ذيل آيهء « ذلِكَ يَوْمٌ مَجْموعٌ لَه النّاسُ » .

معاد - دكَّهء واحده

چون از دل ذرّه شمس شد منفك

منشق شد آسمان ، زمين مندك

در جاذبه يك جهش عيان گردد

اجزاء جهان ز هم جهان گردد