يادداشتهاى استاد مطهرى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٧١

اميد و رابطه با آينده و گذشته

آرزو . دين آمده براى اينكه امل و آرزو را كه عين حيات است وسعت ببخشد و همان چون عبور از املهاى محدود است « قصر امل » ناميده شده ، و از طرفى دين با املهاى كاذب و خيالات واهى مبارزه مىكند .

در قرآن « يَرْجُوا الله وَالْيَوْمَ الاْخِرَ » آمده ، همچنين آمده : * ( فَمَنْ كانَ يَرْجوا لِقاءَ رَبِّه فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً ) * ، و همچنين آمده : * ( يَرْجونَ رَحْمَتَه وَيَخافونَ عَذابَه . ) *

همچنين تعبير « يا رجائى و املى » در بعضى دعاها آمده ( ظاهراً دعاى ابوحمزه ) . در دعاى كميل است : * ( يا غاية امال العارفين ) * . در خود قرآن است : * ( وَأنَّ إلى رَبِّكَ الْمُنْتَهى ) * . ايضاً ظاهراً « يا غاية رجائى » نيز آمده .

از اينجا مىتوان فهميد كه اميد و امل مساوى با حيات است و دين توسعه مىدهد حيات را كه از توسعه آثار حيات فهميده مىشود ، زيرا كنه حيات مجهول است . * ( يا أيُّهَا الَّذينَ امَنُوا اسْتَجيبوا لله وَلِلرَّسولِ إذا دَعاكُمْ لِما يُحْييكُمْ . ) *

مولوى مىگويد :

عشقهايى كز پى رنگى بود

عشق نبود عاقبت ننگى بود

زانكه عشق مردگان پاينده نيست

چونكه مرده سوى ما آينده نيست

عشق زنده در روان و در بصر

هر دمى باشد ز غنچه تازه تر