تحف العقول عن آل الرسول ( ص ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٤

نامه آن حضرت عليه السلام بمحمد بن مسلم زهرى

أما بعد از هر چه در آنى روى گردان تا بدان نيكانى پيوندى كه در جامه ژنده خود به خاك رفتند و از بىقوتى شكمشان به پشتشان چسبيده بود ، ميان آنها و خدا پرده نبود و دنياشان نفريفت و بدان فريفته نشدند رغبت كردند و جستند و بيدرنگ بدان پيوستند ، اگر دنيا اين اندازه بدل تو جا كرده با اين سالخورده گى و دانشمندى و دم مرگى پس جوان نورس كه علمش نادانى و رأيش ناتوانست و خردش نپخته چه كند ؟ * ( إِنَّا لِلَّه وَإِنَّا إِلَيْه راجِعُونَ ) * بكه بايد اعتماد كرد ؟ و نزد چه كسى شكوه برد ؟ ما شكايت درد دل خود بدرگاه خدا كنيم و از آنچه هم كه در تو بينيم و مصيبتى كه از طرف تو بما رسيد به حساب خدا گذاريم .

به پا كه قدر دانى تو از كسى كه در خورد سالى و سالمندى به تو غذا داده چگونه است ؟ و چگونه احترام كنى خدائى كه بوسيله دينش تو را در ميان مردم مرغوب كرده ؟ چگونه حفظ ميكنى لباس كسى كه تو را با لباسش در ميان مردم آبرومند ساخته ؟ و چگونه نزديكى يا دورى از كسى كه به تو فرموده به دو نزديك و فروتن باشى ، تو را چه شده كه از چرتت بيدار نميشوى و از لغزشت توبه كار نميگردى ؟ تا بگوئى به خدا من يك جا هم نشد كه به پا شوم دين خدا را زنده دارم يا باطلى را محو سازم ، اينست قدردانى و شكرت از كسى كه بار زندگى تو را بنيروى خود برداشته ، چه اندازه ميترسم كه تو چنان باشى كه خدا تعالى در كتاب خود فرموده ( 59 - مريم ) نماز را ضايع كردند و بدنبال شهوت رفتند و محققا چاه غى دوزخ را برخورند ، خدا قرآنش را به تو داد و علمش را به تو سپرد و تواش ضايع كردى ، ما سپاسگزاريم آن خدا را كه عافيتمان داد از آنچه تو را بدان گرفتار كرد و السلام