تحفة الأبرار الملتقط من آثار الأئمة الأطهار ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦

مبحث دوم در بيان صحت نماز مكلفين است در اين اعصار در صورتى كه مستند بوده باشد به متابعت اهل اجتهاد

سؤال نمايد كه معتقد اين بوده كه آن شخص معتمد و أمين خداوند عالم است نسبت به عباد .

مناسب در اين مقام مثالى ذكر شود به جهت توضيح حال ، پس مىگوييم :

مثال ما نحن فيه مثال رعايا و عساكر و رؤساء عسكر است نسبت به سلطان ، هر گاه كسى اخبار نمود به رؤساء كه شاه امر كرده برويد فلانه بلد را تسخير نموده أهل آن را به هلاكت برسانيد .

رؤساى عسكر به محض استماع اين خبر ملاحظه حال مخبر مىنمايند كه اگر آن مخبر أمين الدوله است بلا تأمل اعتماد به آن خبر مىنمايند و مهياى امتثال مىشوند . و أما هر گاه مخبر كسى است كه اعتماد به آن نيست ، اعتماد به قول آن نمىنمايند .

أمر در ما نحن فيه چنين است . پس در امور دين اعتماد نمىتوان نمود مگر به كسى كه مشخص باشد كه اين شخص امين خداوند عالم است در دين أوضح از آنچه كه مذكور شد .

و أنسب به مقام اين است كه فرض شود كه مشخص كل عساكر و رعايا و أركان سلطان شده كه شاه معجونى خود ترتيب داده و امر نموده بر اينكه هر فردى از افراد رعايا و عساكر و أركان دولت در روز معين اتيان به آن معجون نموده باشند ، و مقرر داشته كه هر كس اتيان نموده فايز به عطاياى سلطانيه خواهد شد ، و هر كس اتيان ننمود او مؤاخذ خواهد بود .

اين قدر هم مشخص شده است كه بعضى عالم به اين شده كه أجزاء آن معجون و كيفيت ترتيب آن چه نحو است ، تشكيكى نيست كه در اين صورت عقل قاضى بر آن است كه بر كل رعايا و غيرهم لازم است در صدد اين بر آيند كه علم به آن معجون هم رسانند .