تحفة الأبرار الملتقط من آثار الأئمة الأطهار ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥

مبحث دوم در بيان صحت نماز مكلفين است در اين اعصار در صورتى كه مستند بوده باشد به متابعت اهل اجتهاد

آنچه را جاهلين تأويل نموده‌اند از كتاب و سنت ، يعنى صرف كرده‌اند كتاب و سنت را از ظواهر خود ، و حمل كرده‌اند بر خلاف ظاهر بدون شاهد و دليل .

مخفى نماند اتيان لفظ عدول به صيغه جمع آبى از اين است كه حمل شود بر اينكه مراد خصوص امام زمان است ، نظر به وحدت امام زمان در هر عصرى از أعصار كه بوده باشد ، پس حديث محمول است بر أعم از امام زمان و غيره .

و ظاهر حديث مقتضى اين است كه مىبايد آن جماعت عدول از ذريه جناب رسول خدا بوده باشند ، و احتمال اينكه مراد اين باشد كه آن جماعت از شيعيان ايشان بوده باشند ، خواه از ذريه فخر كائنات بوده باشند يا غير ، اگر چه قابل « 1 » است لكن خلاف ظاهر حديث است ، لكن سهل است . بنابر اين حمل بر امام زمان نيز ممكن است ، مگر اينكه مخالفت ظاهر در اين صورت أشد است از سابق .

مجملا ظاهر اين حديث آن است كه در هر عصرى از اعصار مىبايد جماعتى از ذريه فخر كائنات صلوات اللَّه و سلامه عليه و آله عارف به أحكام الهيه جلت عظمته بوده باشند ، و مرجع باشند در أحكام دينيه و رفع بدع و مقابح مهلكه به حسب ظاهر مراد معصوم اين است كه مىبايد چنين أشخاصى باشند ، آنها شايسته اين باشند كه در امور دين رجوع به آنها شود نه به ديگران .

ملخص مقال در اين مقام اين است : چون كه مقصود مكلف در مقام اتيان به نماز آن است كه اطاعت خداوند عالم جل شأنه مىنمايد در اتيان به مراد الهى عز شأنه ، پس بايد بداند آنچه را اتيان مىنمايد در آن حين آن مطلوب خداوند عالم است ، چنانچه مكرر مذكور شده .

پس به هر كس اعتماد در آن نمىتوان نمود ، بلكه مىبايد از كسى

« 1 » در أكثر نسخ : قائم است .