تحفة الأبرار الملتقط من آثار الأئمة الأطهار ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩

مبحث دوم در بيان صحت نماز مكلفين است در اين اعصار در صورتى كه مستند بوده باشد به متابعت اهل اجتهاد

قسم ثانى مثل تكبيرات ست افتتاحيه و أدعيه معهوده ، و استعاذه قبل از قرائت در ركعت أولى ، و تكبير ركوع و دعاء در ركوع قبل از اشتغال به ذكر ، و تكرار در اصل ذكر و صلوات بر فخر كاينات و آل أطهار آن شافع عرصات ، و دعا بعد از رفع رأس ، و تكبيرات أربع به جهت رفتن به سجود و رفع رأس از آن ، و رفع يدين در أحوال كل تكبيرات ، و دعاى قبل از اشتغال به ذكر در سجود ، و تكرار در ذكر و صلوات در آن ، و دعاء فيما بين السجدتين ، و هكذا الحال في غير ما ذكر مما يطول باستقصائه الكلام .

و در هر يك از أجزاء مقومه و محسنه معتبر است امور مقومه و محسنه .

اما امر مقوم در جزء مقوم ، مثل اخراج حروف از مخارج در قرائت ، و اجتناب از وقف به حركت و وصل به سكون در صورتى كه كلمه لاحقه مفتتح به همزه وصل بوده باشد ، و فصلى ما بين فراغ آن كلمه سابقه و أخذ به كلمه لاحقه متخلل نشده باشد . و همچنين رعايت مد صوت در مد متصل .

و اما أمر محسن در جزء مقوم ، مثل رعايت محسنات قرائت در قرائت مثل رعايت صفات حروف ، و رعايت اخفاء و اظهار و غنه و مد منفصل و نحو اينها .

و از آنچه مذكور شد معلوم مىشود أمر مقوم در جزء محسن و همچنين امر محسن در جزء محسن . و آنچه مذكور شد در جزء قولى صلاة بود .

و همچنين است حال در جزء فعلى ، مثل قيام و ركوع و سجود . پس امر مقوم در ركوع انحنايى « 1 » است كه متمكن بوده باشد به سبب آن مكلف از بلوغ يدين به ركبتين و طمأنينه در آن .

و امر محسن در آن انحناء به نحوى است كه تسويه ظهر نمايد به حدى كه اگر قطره آبي در پشت واقع شود ميل به هيچ سمت ننمايد ، و كفين را مفرجات

« 1 » انحناء : خميده شدن ، كج شدن .