تحفة الأبرار الملتقط من آثار الأئمة الأطهار ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨

مبحث دوم در بيان صحت نماز مكلفين است در اين اعصار در صورتى كه مستند بوده باشد به متابعت اهل اجتهاد

اين مطلب نيز قطعي الثبوت است في الجمله ، و مستند آن از آنچه در سابق بيان شد ظاهر مىشود ، نظر به اينكه ثبوت تكاليف الهيه جلت عظمته مقطوع به است ، و استفاده آنها از كتاب و سنت در حق قاطبه عباد با افتقار عباد در امور معيشت به امور متكثرة ممكن نيست . پس استفاده تكليف از أدله شرعيه مطلوب خداوند عالم جل شأنه از هر فرد از أفراد مكلفين نخواهد بود قطعا .

پس مىگوييم : تكليف به اتيان نماز مثلا ثابت است جزما ، و مشخص است اتيان به نماز موقوف بر علم به آن است بالضرورة ، و معلوم است نماز از مركبات اعتباريه جعليه شارع است ، بنابر اين لا محاله أجزاء ماديه به جهت او است ، چنانچه جزء صورى نيز لابد منه است .

پس لازم است عالم شود به أجزاء ماديه ، كه به عبارت اخرى علة مادى آن است . و همچنين جزء صورى كه تعبير از آن به علت صورى مىنمايند .

و هر يك از جزء مادى و صورى آن منقسم مىشود به مقوم كه به انتفاء آن انتفاء أصل نماز لازم مىآيد ، و مكمل و محسن فرق بين القسمين آن است ، كه به انتفاء قسم أول موجب انتفاء اصل ماهيت است ، بخلاف قسم ثانى كه انتفاء آن موجب انتفاء كمال و حسن آن است ، پس لازم است علم به هر يك هم رسانيدن .

قسم أول مثل قيام و تكبيرة الاحرام و قرائت حمد و سوره و ركوع و سجود و ذكر در هر دو و تشهد و تسليم .