تحفة الأبرار الملتقط من آثار الأئمة الأطهار ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩
مبحث اول در بيان صحت نماز است در صورتى كه اتيان شده باشد به مقتضاى اجتهاد
به علاوه مىگوييم : عمل به احتياطى كه قاطع بوده باشد كه مأتي به او مبرء ذمه است نشد نظر به تحقق خلاف .
اين است وجه در كلمات معتمدين فقهاء اعلى اللَّه تعالى مقامهم كه فرموده‌اند :
أمر امت در اين أعصار منحصر است در اجتهاد و تقليد . بنابر اين هر گاه نماز كسى مستند به يكى از اين دو طريقه نبوده باشد باطل خواهد بود .
پس در اينجا دو مقام است :
أول صحت : نماز است در صورتى كه مستند بوده باشد به اجتهاد يا به تقليد أهل اجتهاد .
دوم : بطلان نماز است در صورت عدم استناد به يكى از اين دو طريقه .
پس مناسب در اين مقام ايراد كلام است در سه مبحث :
مبحث اول در بيان صحت نماز است در صورتى كه اتيان شده باشد به مقتضاى اجتهاد
مبحث اول در بيان صحت نماز است در صورتى كه اتيان شده باشد به مقتضاى اجتهاد
اين مطلب قطعي الثبوت است ، نظر به قطع به ثبوت تكليف به صلاة ، و عدم تمكن از تحصيل قطع در جميع مسائل محتاج اليها در نماز ، و قطع به عدم تكليف به ما لا يطاق . پس هر گاه چنين جوابى عرض شود در مقام القاى سؤال سابق در موقف حساب ، عقل قاضى است به قبول آن و به قبح مواخذه .
پس هر گاه فرض شود سؤالى از جانب خلاق عالم عز شأنه القا شود به چنين شخصى ، كه اى بنده من اين نماز كه اتيان نمودى از كجا مشخص تو شد كه منوي تو مطلوب من بوده است ؟
اين جواب را عرض نمايد : كه اى پروردگار من اتيان به نماز را بر من