تحفة الأبرار الملتقط من آثار الأئمة الأطهار ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٠٩

مبحث چهارم عدم حاجت بتكرار اجتهاد مادامى كه بر وصف مظنه است

ركن شامى مىشود .

و اگر قائل به اعم از اين شويم ، چنانچه ظاهر اين است كه اين مراد بوده باشد يعنى مراد اين باشد كه مغرب در جانب يمين باشد عرفا و مشرق در جانب يسار باشد كذلك ، و فرض شود چنانچه عرض بلد بيشتر است از عرض مكه طول آن نيز زيادتر بوده باشد ، چنانچه مراد اين است ، در اين صورت به سبب اختلاف در زيادتى طول گاه است محاذات ما بين اين شخص و يمين باب مىشود ، و گاه است محاذات ما بين اين و حطيم مىشود ، كه ما بين باب و ركن حجر است .

و گاه است محاذات با ركن حجر مىشود ، و لكن نه به آن نحو كه مذكور شد ، و لكن بنابر اين حكم به رجحان تياسر مشكل است ، لكن سزاوار اين است كه حكم به رجحان تيامن شود .

و على جميع التقادير حكم بر اين كه اهل عراق بايد متوجه به ركن عراقى بشوند ، و آن ركنى است كه حجر در آن منصوب است ، با حكم به اين كه أهل عراق مشرق را در جانب يسار و مغرب را در جانب يمين قرار مىدهند به عنوان اطلاق صحيح نيست .

مبحث چهارم عدم حاجت بتكرار اجتهاد مادامى كه بر وصف مظنه است

مبحث چهارم عدم حاجت بتكرار اجتهاد مادامى كه بر وصف مظنه است

در جايى كه سمت قبله مشخص نبود و فحص و بحث نمود مظنه همرسانيد به سمتى كه آن جهت قبله است اعتماد به آن مظنه مىتوان نمود مادامى كه بر وصف مظنه بوده باشد ، محتاج به تكرر اجتهاد موافق عدد نمازها نيست ، پس اعتماد به اجتهاد أول مىنمايد ، اگر چه صد نماز به عمل آورد . و ظاهر اين است همين كه مظنه به همرسيد اعتماد مىتواند نمود و نماز كرد ، انتظار اين كه ظن أقوى تحصيل