تحفة الأبرار الملتقط من آثار الأئمة الأطهار ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٤

فضيلت شب خيزى

اين است هر گاه كسى به ديدن شخصى بزرگى ميرود مناسب اين است از أنفس أشياء با خود به عنوان هديه برده نثار خدمت آن بزرگ نمايد ، بر خود قرار داد كه در آن وقت كه به ديدن سلطان مىرود چون كه بهتر از اين آب چيزى نيست ، مناسب اين است قليلى از اين آب با خود برده به عنوان تحفه نثار خدمت سلطان نمايد .

لهذا ظرفى مملو از آن آب نمود به دوش مىكشيد ، اتفاقا همان پادشاه به جهت انجام امرى بيرون آمده در جايى منزل نموده ، اين شخص عابد خود را به مجلس پادشاه رسانيد تحفه خود را كه همان آب بوده باشد نثار خدمت سلطان نمود ، آن سلطان شخص صاحب فطانت و ذكاء بود درك مطلب نمود ، امر فرمود به خزينه دار خود كه فلانه مبلغ به شخص عابد داده او را از همان مكان قرار داده كه عود به مكان خود نمايد .

بعد از استعلام از سبب تعجيل و اصرار معاودت از آن مكان وجه آن را ابراز نمود ، كه اگر از اين مكان معاودت نمىنمود همراه مىآمد چون كه در اثناى راه نهرى است عظيم آب آن در نهايت خوبى ، اين شخص عابد از مشاهده آن منفعل مىشد از هديهء خود ، لهذا مناسب دانستيم از اينجا معاودت نمايد تا از مشاهده آن آب به الم خجلت و انفعال مبتلى نگردد .

اى عزيز من اگر عبادت عالم آن است كه از ملايكه مقربين و أنبياى مرسلين و ائمه طاهرين صلوات اللَّه عليهم أجمعين صادر شده ، آنچه از ماها صادر مىشود في الحقيقه معصيت است نه عبادت ، اگر خلاق عالم از فضل و كرم خود قبول فرمايد از اين راه است كه اشاره به آن شد .

و اگر أوضح از اين خواهى بدانى ، مثال قبول فرمودن خداوند عالم جل جلاله از أمثال ماها مثال اين است كه جمعى به خدمت شخصى بزرگى مشرف