تحفة الأبرار الملتقط من آثار الأئمة الأطهار ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١١٩

مقام ثانى در بيان عدم جواز اتكال است بر اقوال اموات در عمل و بطلان نماز است در صورتى كه مستند بوده باشد به تقليد اموات

مجملا از جميع آنچه مذكور شد متحقق مىشود كه بر قاطبه مكلفين لازم است در زمان غيبت امام عليه السّلام أخذ مسائل و أحكام دين خود را از مجتهدين أخذ نموده باشد .

لكن لازم نيست از خود مجتهد بى واسطه أخذ نمايد ، بلكه اين ممكن نيست بلكه از واسطه عادل نيز أخذ مىتوان نمود . مشخص است كه أخذ جميع مسائل بلا واسطه از مجتهد نسبت به قاطبه أشخاص ممكن نخواهد بود .

چنانچه در عصر أئمه عليهم السّلام نيز چنين بود كل شيعيان را ممكن نبود كه أخذ مسائل نموده باشند از امام عليه السّلام ، عرض مىكردند در اين باب اذن از حضرت صادر مىشد كه رجوع نمايد به فلان شخص ، مثل أبي بصير الاسدى ، چنانچه شعيب عقرقوفى عرض كرد خدمت جناب امام جعفر صادق عليه السّلام بسيار مىشود كه محتاج مىشوم در مسائل از كه سؤال كنم ؟ فرمودند : سؤال كن از أبا بصير الاسدى « 1 » .

و همچنين محمد بن مسلم چنانچه روايت شده از عبد اللَّه بن أبى يعفور كه گفته : من عرض كردم خدمت جناب حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام ممكن نمى شود در هر ساعت مشرف شدن خدمت شما و مىآيند از من سؤال مىكنند و گاه است جواب آنچه را كه سؤال مىكنند نمىدانم ، جواب فرمودند : در چنين حالت سؤال كن از محمد بن مسلم به درستى كه محمد بن مسلم مسائل بسيارى از والد بزرگوارم أخذ كرده است « 2 » .

و همچنين زكريا بن آدم چنانچه روايت شده از علي بن مسيب كه گفته :

من عرض كردم خدمت جناب امام رضا عليه السّلام كه منزل من دور است در هر زمان

« 1 » اختيار معرفة الرجال شيخ طوسى ج 1 / 400 حديث 291 . « 2 » اختيار معرفة الرجال ج 1 / 383 ح 273 .