تاريخ اليعقوبي ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٦٧

ولادت رسول اكرم ص [ 1 ]

» خدايا ، اى رواكننده حاجت و برطرفكننده محنت ، تويى داناى نياموخته و سؤال شده اى كه نتوان بخيلش گفت و اينان بندگان و كنيزان تواند كه در پيرامون حرمت جاى دارند و شكايت سالهاى قحطى خود را كه پستانها را خشك كرده و كشتها را تباه ساخته نزد تو آورده‌اند ، پس خدايا بشنو و بارانى پربركت و فراوان عنايت فرما . « قريش از آنجا نرفته بودند كه باران آسمان ريزش گرفت . و يكى از قريش در اين باره گويد :

بشيبة الحمد اسقى الله بلدتنا

و قد فقدنا الكرى [ 1 ] و اجلوذ المطر

منا من الله بالميمون طائره

و خير من بشرت يوما به مضر

مبارك الامر يستسقى الغمام به

ما فى الانام [ 2 ] له عدل و لا خطر

» خدا سرزمين ما را از بركت شيبة الحمد سيراب ساخت ، در حالى كه آسايش را از دست داده و بارانى نداشتيم ، خدا بابروى مردى مبارك فال بر ما منت نهاد و بهترين كسى است كه روزى قبيله مضر به او شادمان شده‌اند ، مردى مبارك كه باران ابر به آبروى او گرفته شود و در ميان مردم او را مثل و مانندى نيست . « عبد المطلب وصيت كرد تا حكومت مكه و سرپرستى كعبه با فرزندش زبير و نگهدارى رسول خدا و آب دادن از زمزم با ابو طالب باشد و به او گفت :

بزرگوارى عظيمى را بدست شما مىسپارم كه با آن مىتوانيد مردم را زبون خويش سازيد . و به ابو طالب گفت :

اوصيك يا عبد مناف بعدى

بمفرد بيد [ 3 ] ابيه فرد

فارقه و هو ضجيع المهد

فكنت كالأم له فى الوجد

تدنيه من احشائها و الكبد

فانت من ارجى بنى عندى

[ 1 ] و قد عدمنا الحيا ( سيره حلبى ص 133 ج 1 ) . [ 2 ] ل : الايام . [ 3 ] ل : بعد ابيه .