تاريخ اليعقوبي ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٣٠

فرزندان اسماعيل بن ابراهيم [ 2 ]

داد آگاه ساخت و عبد المطلب پس از آنكه داستان اصحاب فيل بانجام رسيد ، گفت :

ايها الداعى لقد اسمعتنى

ثم ما بى [ 1 ] عن نداكم من صمم

هل بدا لله امر ام [ 2 ] له

سنة فى القوم ليست فى الأمم

قلت و الاشرم تردى خيله

ان ذا الاشرم غر بالحرم

ان للبيت لربا مانعا

من يرده باثام يصطلم

رامه تبع فيما قد مضى

و كذا حمير و الحى قدم

فانثنى عنه و فى اوداجه

جارح [ 3 ] امسك عنه بالكظم

هلكت بالبغى فيه جرهم

بعد طسم و جديس و جمم

و كذا الامر به من كاد بحرب

فامر الله بالامر اللمم

نعرف الله و فينا سنة

صلة الرحم و ايفاء الذمم

لم تزل لله فينا حجة

يدفع الله بها عنا النقم

نحن اهل الله فى بلدته

لم يزل ذاك على عهد ابرهم

» اى دعوتكننده مرا شنوانيدى ، سپس مرا از شنيدن صداى شما كرى نيست . آيا خدا را اراده تازه اى پيش آمده است يا او را در اينان سنتى است كه در امتها نبوده است ؟ در حالى كه اشرم ( ابرهه ) سواران خود را پيش ميراند گفتم : راستى كه اين اشرم ( در حمله بحرم ) مغرور است . البته خانه را خدايى است كه نگهبان آن است و هر كس بگناه آهنگ آن كند نابود مىشود . تبع در زمان گذشته نيز آهنگ آن كرد و همچنين حمير و طايفه اش گستاخى كردند . پس از آن بازگشت در حالى كه در گردنش زخمى بود كه راه نفس او را گرفته بود . در اثر بيداد در حرم ، جرهم پس از طسم و جديس و گروه بسيار ديگرى هلاك شدند . و سرنوشت هر كس كه با مكر بجنگ حرم آيد همين است چه عذاب خدا امرى است حتمى . ما خدا را مىشناسيم

[ 1 ] ل : ثم ناد . [ 2 ] ل ، ب : هل يد الله امر . [ 3 ] ل : حارج .