تحف العقول عن آل الرسول ( ص ) ( فارسي ) — الصفحة ٢١٨
سخنان امام حسين عليه السّلام
سخنان امام حسين عليه السّلام
سخنان امام حسين عليه السّلام
از امام شهيد أبو عبد الله حسين بن على عليهما السّلام نوهء پرهيزگار رسول خدا صلَّى الله عليه و إله و سلَّم گفتارى طولانى [ در حكمت ، اندرز ، زهد ، و امثال آن ] روايت شده است .
سخنان آن حضرت عليه السّلام در بيان « امر به معروف » و « نهى از منكر »
كه از امير مؤمنان عليه السّلام نيز نقل شده است - اى مردم « 1 » از پند و اندرزى كه خداوند دوستان خود را بخاطر سخن ملامت بارى كه بر دانشمندان يهود فرموده ؛ عبرت گيريد ، آنجا كه [ در قرآن ] فرمايد : * ( لَوْ لا يَنْهاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَالأَحْبارُ عَنْ قَوْلِهِمُ الإِثْمَ ) * ، يعنى « چرا مربّيان خداپرست و دانشمندان ، آنان را از گفتار گناه آلودشان باز نمىدارند ؟ - مائده : 63 » ، و [ در آيه اى ديگر ] فرمايد : * ( لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ ) * - إلى قوله : * ( لَبِئْسَ ما كانُوا يَفْعَلُونَ ) * يعنى : « كسانى از فرزندان اسرائيل ( يعقوب ) كه كافر شدند لعنت شدند - تا آنجا كه فرمايد : - آرى ، بد بوده است آنچه را كه انجام مىدادند - مائده : 78 » ، و تنها دليل انتقاد و بدگوئى خداوند از ايشان اين بود كه آن افراد با اينكه اعمال منكر و ناپسند ستمكاران را مشاهده مىكردند ، ولى به جهت بهره اى كه از آنان مىبردند و هراسى كه از آن بر حذر بودند ، در منع و بازداشتن ايشان هيچ قدمى بر نمىداشتند . در حالى كه خداوند مىفرمايد : * ( فَلا تَخْشَوُا النَّاسَ وَاخْشَوْنِ ) * يعنى : « شما از مردم مترسيد ، و از من بترسيد - مائده : 44 » و نيز فرمايد : * ( الْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ ) * يعنى : « و مردان و زنان مؤمن دوستان و ياوران يك ديگرند ، به كار نيك و پسنديده فرمان
« 1 » در خطابهء فوق ، روى سخن حضرت با افرادى سرشناس است كه مورد توجّه عموم هستند و مسئوليّتشان در جامعهء اسلامى از ديگران بيشتر است ، و در انجام وظيفه كوتاهى مىكنند و لذا مورد ملامت واقع شده‌اند ، و اين نمىشود مگر اينكه اينان همان جمعيّتى باشند كه امام عليه السّلام از ايشان دعوت كرد و در « منى » كه حرم امن است براى ايشان خطبه خواند ، زيرا در شهر « مدينه » بعيد است كه حضرت بتواند رسما منبر برود ، و مهاجر و انصارى كه باقى مانده‌اند و امروز از سران اسلامى محسوبند را گرد هم جمع نمايد و حاكم وقت جلوگيرى نكند ، مضامين بعد مؤيّد گفتار ماست . و نيز قرائن ديگرى هم در كار است كه نمىتوان گفت اين خطابه را بعدا در مكّه و بعد از فوت معاويه خوانده است . ( استاد غفّارى )