الطب الكبير يا فرشته نجات ( فارسي ) — الصفحة ١٧٦

سعدى عليه الرحمة در اين مورد مىگويد :

شنيدم گوسفندى را بزرگى * رهانيد از دهان وچنگ گرگى

سحرگه كارد بر حلقش بماليد * روان گوسفند از وى بناليد

كه از چنگال گرگم درربودى * وليكن عاقبت گرگم تو بودى

شاعر ديگرى در اين مورد مىگويد :

قصهء شنيدم كه بوالعلابهمه عمر * لحم نخورد وذوات لحم نيازرد

در مرض مرگ با اشاره ى دستور * خادم أو ( جوجه با ) بمحضر أو برد

خواجة چو آن طير كشته يافت برابر * أشك تحسر زهر دو ديده بيفشرد

گفت به طير از چه شير شرزه نگشتى * تا نتواند كست بخون كشد وخورد

مرگ براي ضعيف امر طبيعي است * هر قوى أول ضعيف گشت ، سپس مرد

انسان مىخواهد شرايط موجوديت خود را بهتر نمايد ، أو براي خو آينده ى

درخشان ترى را خواستار است . أو همواره خواب بهشت مىبيند ، آيا ممكن است اين

انسان آرزوى گوشت در غذاى خود كند . خودتان را در مقابل يك سلاخخانه قرار دهيد ،

آيا عصر طلائى ميتواند عصر خون باشد . هيچكس راضى به خونخوارى وتغذيه از

جنازة ى حيوانات نخواهد شد . مگر كسى كه احساسات غير بشرى داشته باشد . بديهي

است چنين كسى از آدمخوارى هم مضايقه نخواهد داشت ، اگر ما مىخواهيم گوشت بخوريم

بايستى مثل درندگان گوشتخوار باشيم ، طعمهء خود را با چنگ ودندان بدريم وآنرا

تكه تكه كنيم وتازه تازه با استخوان ، پوست ، پشم عضلات واحشاء بخوريم وخونش

راگرم گرم بياشاميم . گوشتخوارى يكى از ناخوشى هاى بشرى است اين خوديكى از

صفات زشت وبد انسان وقابل نفرين است كه دامنگير ما شده است .

نابود ساختن حيوانات قشنگ كه همنشين هاى ما در زمين هستند وياران وهمبازيهاى

ما مىباشند ، بسيار ناشايسته وزائيده ى فساد وتباهى اخلاق است . سعدى ترحم بر پلنگ

تيز دندان را ستمكارى بر گوسفندان ميداند . غافل از اينكه انسانهاى درنده ى عصر

اگر چه دندان درندگى ندارند ، ولى چاقويشان از دندان پلنگ حاضر تيزتر است .