تشيع در تسنن ( فارسي ) — الصفحة ٨١

مى كند واشخاص أئمة را به ما معرفى مى نمايد . گر چه بحث در اين جا نيز

بسيار فشرده است ، ولى اگر به همهء آنچه گذشته وآنچه از اخبار صحيح ( 1 )

مى آيد ، توجه شود ، حقيقت روشن خواهد شد .

نكته قابل ذكر اين كه در سندهاى روايات آينده ، افرادى واقع شده اند

كه ممكن است مخالفين ، آن ها را به خاطر مذهب وتشيعشان قبول نداشته

باشند ولذا اين روايات را براي خود حجت ندانند ، خصوصا اين كه در

اين روايات ، حتى خود أئمة نيز در سند قرار دارند .

در جواب بايد گفت اين اشكال به هيچ وجه قابل طرح نيست ، زيرا

لازمهء چنين سخنى آن است كه اگر كسى كلامي را نقل كرد كه خود بدان

معتقد است ، ارزش نداشته باشد ، اگر چه شخص عادل وأميني باشد .

وانگهى ، دانشمندان أهل تسنن ، خود از رجال شيعه در كتاب‌هايشان

روايت مى كنند وبدان احتجاج مى نمايند .

علامهء مجاهد مرحوم " شرف الدين " ، نام دهها نفر از رجال شيعه را گرد

آورده كه بزرگان أهل تسنن ، به وثاقت وامانت وتشيع آن ها تصريح

كرده اند ومحدثينى چون " بخارى " ، " مسلم " ، " ترمذى " وغيره ، از علوم را

اخذ مى نموده اند . ( 2 )

" حاكم نيشابورى " در كتاب " معرفة علوم الحديث " وقتي صحبت از

صحيح ترين سندها مى كند وبهترين سلسلهء اسناد عده اى از صحابه را ذكر

مى نمايد ، قبل از همه مى گويد :

1 . در اين جا " صحيح " در معنى اصطلاحى خاص به كار نرفته است ، بلكه مقصود رواياتى است كه راويان آن ، همه از اشخاص امين وراستگو باشند ، گرچه أكثر روايات ، صحيح به معنى خاص آن در علم رجال نيز هست . 2 . ر . ك : المراجعات ، ص 52 .