تشيع در تسنن ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٢

محمد بن علي بن الحسين باسناده عن هشام بن الحكم أنه قال لأبي

عبد الله ( عليه السلام ) :

اخبرني عما يجوز السجود عليه وعما لا يجوز ، قال : السجود

لا يجوز الا على الأرض أو على ما أنبتت الأرض ، الا ما أكل

أو لبس ، فقال له : جعلت فداك ! ما العلة في ذلك ؟

قال : لان السجود خضوع لله عز وجل ، فلا ينبغي ان يكون على

ما يؤكل ويلبس ، لان أبناء الدنيا عبيد ما يأكلون ويلبسون ،

والساجد في سجوده في عبادة الله عز وجل ، فلا ينبغي ان يضع

جبهته في سجوده على معبود أبناء الدنيا الذين اغتروا

بغرورها ، الحديث ، ( 1 )

هشام به امام صادق ( عليه السلام ) عرض كرد : مرا از آنچه كه سجود بر آن جايز

است وآن چه كه سجود بر آن جايز نيست ، آگاه كن . فرمود : سجده

جايز نيست مگر بر زمين يا آنچه كه زمين بروياند ، مگر آنچه كه

خوردنى وپوشيدنى باشد . گفت : فدايت شوم ، علت آن چيست ؟ فرمود :

چون سجود ، خضوع براي خداى عز وجل است ، پس جايز نيست بر

آنچه كه خورده مى شود وپوشيده مى شود انجام شود ، زيرا دلبستگان

به دنيا بندگان آنچه هستند كه مى خورند ومى پوشند ، حال آن كه

سجده كننده در سجودش در عبادت خداست ، پس جايز نيست كه

پيشانى اش را در سجود بر معبود دلبستگان دنيا كه به غرور آن فريفته

شده اند ، بگذارد .

والحمد لله أولا وآخرا وظاهرا وباطنا


1 . وسائل الشيعة ، مؤسسهء آل البيت ، ج 5 ، أبواب ما يسجد عليه ، باب أول ، ص 343 ، ش 6740 .