تشيع در تسنن ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٣

سجده در لغت واصطلاح

در " صحاح " مى گويد :

سجد ، خضع . . . ومنه سجود الصلاة وهو وضع الجبهة

على الأرض ، والاسم السجدة بالكسر ،

سجده كرد ، خضوع كرد . . . " سجود " در نماز از همين ريشه است وآن

قرار دادن پيشانى بر زمين مى باشد . اسم مصدر آن " سجده " است .

ودر " نهاية " ، " لسان العرب " و " تاج العروس " همين عبارت تكرار شده

است ، با اين تفاوت كه عبارت " والاسم السجدة " در آنها نيامده است .

آن چنان كه معلوم است ، سجود نهايت خضوع است ، به طورى كه

خضوعى بالاتر از آن نمى باشد وجز براي ذات أقدس الهى براي ديگرى

جايز نيست ( 1 ) .

1 . واما درباره ء سجده ء ملائكة بر آدم وسجده ء فرزندان يعقوب بر حضرت يوسف ، در كتب تفاسير سخن گفته شده است . يكى از جواب‌هايى كه مطرح شده آن است كه حضرت آدم ويوسف على نبينا وآله وعليهما السلام قبلهء ساجدين بودند ، نه مسجود آنها .