تشيع در تسنن ( فارسي ) — الصفحة ٢٧٦

استخفاف به سنت تنفل ( 1 ) است ، نه بيشتر . بنابراين ، با انجام نوافل ، ديگر

مشكلى باقي نمى ماند .

البتة بحث از فضيلت أوقات نماز ، خود محتاج فرصتى ديگر است كه

در ميان فقهاى شيعه نيز نظرات مختلفي ابراز شده است ، وآنچه ذكر شد ،

مفاد روايات صحاح أهل تسنن مى باشد .

خلاصهء أقوال فقها در جمع بين صلاتين

در پايان ، أقوال فقها در مورد جمع بين صلاتين ، به اين صورت

خلاصه مى شود :

1 - قول حنفيه : آنها قائل به عدم جواز جمع بين صلاتين هستند ، نه در

سفر ونه در حضر ، به هر عذرى ، مگر در دو مورد : يكى در عرفه

وديگرى در مزدلفه ، آن هم با شرايط خاص .

2 - مشهور شافعيه : آنها قائل به جواز جمع هستند ، براي مسافر ودر

باران وبرف ، آن هم با شرايطى . به نظر آنان ، به خاطر تاريكى شديد ، باد ،

ترس ومرض ، جمع جايز نيست .

3 - مشهور مالكيه : آنها أسباب جمع را از اين قرار مى دانند : سفر ،

بيمارى ، باران ، گل آلود بودن با تاريكى آخر ماه ، ودر عرفه ومزدلفه براي

حجاج با شرايطى .

4 - قول حنابله : آنها در اين موارد جمع را جايز مى دانند : در عرفه

ومزدلفه ، براي مسافر ، بيمار ، زن شيرده ، زن مستحاضة ، سلس البول ( 2 ) ، عاجز

از طهارت آبى يا تيمم ، عاجز از شناخت وقت ، خائف بر نفس يا مال يا

1 . نماز نافله خواندن . 2 . كسى كه بي اختيار ، بول از أو خارج مى شود .