تشيع در تسنن ( فارسي ) — الصفحة ٢٧٤

نكند . أو در آخر باب ، فرعى را تحت اين عنوان ذكر مى كند : " فرع في

مذاهبهم في الجمع في الحضر بلاخوف ولا سفر ولا مطر ولا مرض " .

سپس ادامه مى دهد :

مذهب ما ( يعنى مذهب شافعي ) ومذهب " أبى حنيفة " و " مالك "

و " احمد " وجمهور آن است كه جمع بين صلاتين جايز نيست و " ابن

منذر " جواز جمع بدون سبب را از گروهى حكايت كرده وگفته است :

" ابن سيرين " به جهت نياز يا در صورت عدم عادت ، جمع را تجويز

كرده است . ( 1 )

ولى " سيف الدين محمد بن أحمد الشاشي القفال " در " حلية العلماء "

حكايت جايز دانستن جمع بين صلاتين را كه " ابن منذر " از " ابن سيرين "

نقل مى كند ، به طور مطلق آورده وبه آن قيدى نزده است . ( 2 ) كما اين كه

" عطا " در مورد نماز ظهر مى گويد : " هيچ تفريطي در مورد نماز ظهر پديد

نمى آيد تا خورشيد داخل در زردى شود " . و " طاوس " مى گويد : " وقت

نماز ظهر وعصر تا شب است " . و " مالك " نيز وقت اداى نماز ظهر را ( نه

وقت اختياري ) تا نزديك غروب شمس به اندازه ء خواندن نماز عصر

مى داند ، وتعليل مى آورد به اين كه پيامبر صلى الله عليه وسلم در حضر

بين ظهر وعصر جمع فرمودند . ( 3 )

به هر حال ، قيد عدم اتخاذ جمع بين صلاتين به عنوان عادت نيز

تأويلى است كه بعضي از جانب خود بر روايات صحيحه افزوده اند وهيچ

دليلي بر آن وجود ندارد .

1 . المجموع ، ج 4 ، ص 384 . 2 . حلية العلماء ، ج 2 ، ص 244 . 3 . المغنى ، ج 1 ، ص 382 .