تشيع در تسنن ( فارسي ) — الصفحة ٢٧٣

اين سر در گمى وحيرت ، فقط به خاطر اصرار بر اعراض از مذهب

أهل بيت ( عليهم السلام ) است . چه مى شد حداقل چون گروهى ديگر كه خود از آنان

نقل مى كنند ، جمع در حضر را بپذيرند ووقت فضيلت را با وقت اجزاء در

هم نياميزند ؟ كما اين كه " نووى " مى گويد :

عده اى از أئمة قائل به جواز " جمع در حضر به خاطر حاجت " شده اند ،

در صورتي كه آن را براي خود عادت نكنند ، مثل : " ابن سيرين " و " اشهب "

از أصحاب " مالك " و " خطابي " اين قول را حكايت كرده از " قفال "

و " شاشى كبير " از أصحاب شافعي از " أبى إسحاق مروزى " از جماعتى از

أصحاب حديث و " ابن منذر " نيز آن را اختيار كرده است . اين قول را سخن

" ابن عباس " تأييد مى كند كه گفت : " أراد أن لا يحرج أمته " ( 1 ) ، زيرا در سخن

أو تعليل به بيمارى وغير آن نشده است . ( 2 )

در " المغنى " و " شرح كبير " از " ابن شبرمه " نقل مى كنند : " جمع بين

صلاتين جايز است ، هر گاه حاجتي يا چيزى باشد ، ما دام كه آن را عادت

اتخاذ نكرده باشد " . ( 3 )

نيز " محى الدين بن شرف النووي " در " المجموع " مى گويد :

وقال ابن منذر من أصحابنا يجوز الجمع في الحضر من غير

خوف ولا مطر ولا مرض ،

" ابن منذر " از أصحاب ما ، معتقد است كه جمع بين صلاتين در غير

سفر ، بدون خوف وبارندگى ومريضى ، جايز است .

همانطور كه مى بينيد ، أو ديگر تقييدى نمى آورد كه آن را عادت اتخاذ

1 . پيامبر ( صلى الله عليه وآله وسلم ) با اين كأرش خواست امتش را به حرج نيندازد . 2 . شرح نووى ، ج 5 ، ص 219 . 3 . المغنى والشرح الكبير ، ج 2 ، ص 122 ، ش 1263 .