تشيع در تسنن ( فارسي ) — الصفحة ٢٧١

وواقعا هم چنين است .

" نووى " مى گويد :

" عده اى تأويل كرده اند كه جمع بين صلاتين به عذر باران بوده است

واين تأويل مشهور از گروهى از بزرگان متقدمين مى باشد ، ولى اين تأويل

ضعيف است ، زيرا روايت ديگرى وجود دارد كه در آن " من غير خوف

ولا مطر " ( 1 ) دارد .

عده اى تأويل كرده اند كه اين جمع بين صلاتين ، در هواي ابرى بوده

است . پس حضرت نماز ظهر را به جاى آورده ، سپس ابر بر طرف شده

وروشن گرديده كه وقت عصر داخل شده است وحضرت نماز عصر را

اقامه نمود . اين تأويل نيز باطل است ، به خاطر آن كه اگر چه امكان اين

احتمال در ظهر وعصر وجود دارد ، اما چنين احتمالي در مغرب وعشا

نيست .

عده اى ديگر تأويل كرده اند كه نماز أول را به آخر وقتش تأخير انداخته

ودر آخر وقت آن اقامه نموده وپس از فراغ ، نماز ديگر را به جاى آورده

( يعنى هر يك را در آخر وأول وقت خود به جاى آورده ) پس صورت

جمع بوده است ، نه حقيقت جمع .

اين تأويل نيز ضعيف يا باطل مى باشد ، به خاطر آن كه مخالف ظاهر

روايت است ، به گونه اى كه احتمال آن هم نمى رود . همچنين عمل

" ابن عباس " كه ذكر كرديم ، در حين سخنرانى واستدلال أو به حديث براي

صحت عملش وتصديق نمودن أو توسط " أبى هريره " وعدم انكار

" أبى هريره " ، صريح در رد اين تأويل است .

برخى ديگر تأويل كرده اند كه اين روايت حمل مى شود بر صورت

1 . بدون خوف ودر غير بارندگى .