تشيع در تسنن ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٥

" أبو امامه " مى گويد : با " عمر بن عبد العزيز " نماز ظهر را خوانديم

وبيرون رفتيم تا اين كه بر " انس بن مالك " وارد شديم . ديديم كه نماز

عصر را مى خواند . من به أو گفتم : اى عمو ! اين چه نمازى بود كه

خواندى ؟ گفت : نماز عصر بود واين شيوه ء نماز خواندن رسول خدا صلى

الله عليه وسلم است كه ما با أو نماز مى خوانديم .

اين روايت دال بر آن است كه " انس " به تبع رسول الله ( صلى الله عليه وآله ) بين ظهر

وعصر جمع مى كرد . احتمال آن كه " عمر بن عبد العزيز " نماز ظهر را در آخر

وقت ظهر خوانده باشد مندفع است ، چون جاى تعجب نبود كه اين چه

نمازى است كه " أنس " مى خواند .

جالب آن است كه اين روش نمازگزاردن را " أنس " با كلمه " كنا " وفعل

مضارع " نصلى " كه دال بر استمرار عمل است ، از رسول أكرم ( صلى الله عليه وآله ) نقل

مى كند ، كما اين كه در يكى از روايات " ابن عباس " نيز چنين بود .

باز در باب " وقت العصر " آمده است :

حدثنا قتيبة ، قال : حدثنا الليث عن ابن شهاب عن عروة عن

عائشة : أن رسول الله صلى الله عليه وسلم صلى العصر

والشمس في حجرتها لم يظهر الفئ من حجرتها ، ( 1 )

از " عايشه " نقل شده كه گفت : پيامبر صلى الله عليه وسلم نماز عصر را

در حالي خواند كه خورشيد در حجره اش مى تأبيد وهنوز سايهء بعد از

ظهر در حجره اش ظاهر نشده بود . ( يعنى خورشيد وسط آسمان بود . )

أبو نعيم ، قال : أخبرنا ابن عيينة عن الزهري عن عروة عن عائشة ، قالت :

1 . صحيح البخاري ، كتاب مواقيت الصلاة رقم 512 ( ترقيم العالمية ) .