تشيع در تسنن ( فارسي ) — الصفحة ١٣٧

ومهم ترين دليل أو بر مدعايش اين است كه :

أمت اجماع كرده اند بر اين كه در شناخت شريعت ، اعتماد بر سلف

نمايند . پس ما هم بايد به آن ها مراجعه كنيم ، ورجوع به سلف

نمى شود ، مگر آنچه به سند صحيح از آن ها مروى باشد ودر

كتاب هاى مشهور با بيان أرجح از دلالت آن ها وتخصيص عموم آنها

وجمع بين مختلفاتشان مدون باشد . اين خصوصيات يافت نمى شود

مگر در مذاهب أربعة . هيچ مذهب ديگرى به غير اين صفت نيست ،

مگر اماميه وزيدية ، وآنان أهل بدعت هستند . ( 1 )

ما مىپرسيم : اگر كسى آنچه را از اين أئمة چهارگانهء أهل تسنن مأثور

است ، بداند وبفهمد كه همهء آنان يا برخى از آنان در استنباط مسائلي خطا

كرده اند ، آيا باز هم بايد از آنان تبعيت كند ؟

آيا اگر رأيي از غير اين ها به همين قوت نقل شده باشد ، مثلا از اساتيد

رؤساى مذاهب أربعة يا از مشاهير يا معاصرين اينها ، باز هم قائل به اين

هستيد كه بايد فقط از يكى از اين ها تقليد كرد ؟

به علاوة ، تبعيض در تقليد چه عيبى دارد ؟ وقتي مى بينيم در جايى

فتواى يكى از اين أئمة يا غير آنان ، مستدل تر است وخود ما نيز همان را

مىفهميم ، چرا از آن دست بكشيم وخود را ملتزم به يك مذهب خاص

بدانيم ؟ آيا اين خود يك بدعت بزرگ نيست كه فهم اسلام را محصور در

چهار نفر بكنيم ؟

قرآن كريم وروايات شريفه ما را به تفقه در دين دعوت مى كنند .

رجوع به سلف در نقل است ، نه در استنباط ، خصوصا اگر مخالف استنباط

خود ما باشد . كساني كه فقه را موقوف بر اين چهار نفر دانسته اند ، درباره ء

1 . همان .