تشييد المطاعن لكشف الضغائن ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٥١

طعن دوم : ترك قصاص خالد بن وليد

پس كمال تعجب است كه ابوبكر به خطاى خالد تصريح مىكند ، و مخاطب او را مصيب مىگويد ! ! و نمىداند كه حكم به اصابه او عين تخطئه اول ، بلكه تفسيق ثانى است !

اما آنچه گفته كه : حالا در اين قصه تأمل بايد كرد . . . الى آخر .

پس مجاب است به دو وجه :

اول : اينكه ما ثابت كرديم كه مخاطب در نقل اين قصه خيانت به كار برده ، و هرگاه كه اصل اين قصه بعينها نقل نشده ، تأمل در آن قصه لغو محض باشد .

وجه دوم : آنكه اگر قصاص قتل و حدّ زنا بر خالد لازم نمىآيد ، كذب و فسق عمر لازم مىآيد .

اما آنچه گفته : آمديم بر اينكه استبراء به يك حيض ، زن حربى را هم ضرور است ، و خالد انتظار اين مدت هم نكشيد .

پس اين طعن بر خالد است نه بر ابوبكر .

جوابش آنكه : طعن بر ابوبكر به اين وجه است كه در اين صورت بر ابوبكر لازم بود كه اجراى حد زنا بر خالد مىساخت ، و چون ترك حد خالد كرد طعن بر او لازم آمد .