تفسير عاملي ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٤
شفاعت ، كرسى خدا
نگهدارى كنايه است از تجريد مطلق و تنزيه و قدرت كامل .
سخن ما : همان است كه در ترجمه و نقل از ديگران نوشته و معنى شفاعت در آيت 48 . از همين سوره اظهار نظر شده است .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 256 ]
لا إِكْراه فِي الدِّينِ قَدْ تَبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِنْ بِاللَّه فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى لا انْفِصامَ لَها وَاللَّه سَمِيعٌ عَلِيمٌ ( 256 )
معنى لغات « الرُّشْدُ » بمعنى راه مستقيم بسوى درستى و حق در برابر گمراهى .
« الطاغوت » ستمگر ، رهبر بگمراهى شيطان ، مانع از طريقه‌ى خير و صلاح ، معبودهاى مجعول . « بِالْعُرْوَةِ » دسته و وسيله‌ى گرفتن مثل دسته‌ى كوزه و مانند آن . « الْوُثْقى » از مصدر - وثوق بمعنى محكمتر و استوارتر . « انْفِصامَ » بمعنى از يكدگر جدا شدن شكاف و ترك بر - داشتن .
جهت نزول :
سيوطى در لباب النقول « 1 » فى اسباب النزول : ابو داود و نسائى و ابن حيان روايت كرده‌اند از ابن عباس : بسا ، مىشد زنى عرب بچه نمىزائيد نذر ميكرد براى پيدايش و ابقاى فرزندش او را بيهوديها بسپارد . در قبيله‌ى بنى نضير عدّه‌اى از اين بچه‌هاى نذرى در سرپرستى يهود بودند كه قبل از اسلام پدرانشان به آنها سپرده بودند و بعد از اسلام خود
( 1 ) حاشيه تنوير المقباس فيروز آبادى چاپ مصر ص 51 .