تفسير عاملي ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٧١

بصيرت خداوندى

هر روزى با كسى بسر مىبرند . 2 - ارزش دادن بمقام زن و هم به پيمان زناشوئى است كه آن را مانند ديگر معاملات نه‌پندارند و اگرچه جز پيمان ، ديگر شرط و عمل در ميان آنها نباشد باز هم از احسان بزن غافل نباشند و به قدر امكان به او بهره برسانند . 3 - باز هم به عقد زناشوئى اهميّت داده شده است كه بايد مرد نصف مهر را بدهد ولى هر يك از زن و مرد بايد متوجّه باشند كه تقوى و پرهيزگارى در احسان و گذشت از حقوق است و اگر مرد تمام مهر را بدهد و يا زن از نصف حقّ خود هم صرف نظر كند با تقوى و پرهيزگار خواهند بود .

[ سوره البقرة ( 2 ) : آيات 238 تا 239 ]

حافِظُوا عَلَى الصَّلَواتِ وَالصَّلاةِ الْوُسْطى وَقُومُوا لِلَّه قانِتِينَ ( 238 ) فَإِنْ خِفْتُمْ فَرِجالًا أَوْ رُكْباناً فَإِذا أَمِنْتُمْ فَاذْكُرُوا اللَّه كَما عَلَّمَكُمْ ما لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ ( 239 )

معنى لغات : « الْوُسْطى » مؤنّث اوسط ميانه و معتدل . « قانِتِينَ » از مصدر قنوت به نماز ايستادن ، خوددارى از كلام ، فروتنى در عبادت . « رجال » جمع راجل بمعنى پياده .

« ركبان » جمع راكب بمعنى سواره .

جهت نزول :

طبرى : زيد بن ثابت گفت : بسيار اوقات پيغمبر ص نماز ظهر ميخواند و بواسطه‌ى گرمى هوا حضور به جماعت بر مردم سخت بود و فقط در نماز با پيغمبر يك يا دو صف بودند آن حضرت فرمود : بايد خانه‌ى آنهائى كه به جماعت حاضر نميشوند آتش بزنم . پس از آن اين آيه نازل شد .