تذكرة القبور ( فارسي ) — الصفحة ١٢٦

اشعار ومثنويات مرحوم آخوند گزى

دردمندان را دواها زو بود * بي نوايان را نواها زو بود

بار الها با چنين جاه وجلال * هر يكى را بود صد رنج وملال

از نبي پيشانى ودندان شكست * آخر از زهر جفا بنيان شكست

پهلوى خير النسا بشكسته شد * بازويش از تازيانه خسته شد

تيغ كين بشكافت فرق بو تراب * وه چو تيغى كه به زهرش داده آب

مجتبى را زهر اندر كأم رفت * زان جگر صد پاره وناكام رفت

شد حسين اندر زمين كربلا * پاى تا سر غرقهء كرب وبلا

نوجوانانش فتاده بر زمين * غل به گردن ماند زين العابدين

دل شدم روشن چو چشمم شد پر آب * دارم اميد دعاى مستجاب

بار الها شو به سويت رهنمون * جمله را از چاه جهل آور برون

دل منور سازمان ز أنوار غيب * صيقلى از زنگ ظلمتهاى ريب

هم به دنيا هم به عقبى يار شو * بر گنه ستار شو غفار شو

از خزينه لطف خود فرما برأت * بهر دو نان ده ز دو نانمان نجات

( خفاء ولى در ميان مردم ( 1 ) )

شد ولى حق چو پنهان در عباد * پس به پستى منگر اندر پست وراد

اى بسا كاندر نظر كافر نما است * ليلك زو ايمان ايمانها به جا است

زاهدى كو شد حقيقي عارفست * عارف از زهد صفا كي صارفست

اى بسا زاهد كه سالوسى فن است * وى بسا عارف كه خود اهريمن است

گر شنيدى عارفان حق شناس * مى كنند از زهد ذم بي قياس

زرق وسالوس وريا خوانند زهد * نى كه ترك ما سوى دانند زهد

( 1 ) رك : " أعيان الشيعة " ، ج 1 ، ص 658 به نقل از كتاب نثر الدرر .