تذكرة القبور ( فارسي ) — الصفحة ١٢٣

اشعار ومثنويات مرحوم آخوند گزى

گفت ضعفي بينم اى جان در بدن * خواندمى بر وى أعوذ از ضعف تن

ز آن سپس فرمود كاى بيدخت دخت * اى مه وخورشيد از حجاب رخت

آن كسائى كز يمن بر من فكن * كو رساند بوى رحماني به من

تا نمايم استراحت ساعتي * ساعتي از اين كسالت راحتى

برفكندم آن كسا را بر رخش * مه خجل ديدم ز روى فرخش

ساعتي نگذشت كامد از درم * آنكه باشد بهتر از جان در برم

گوشوار عرش سبحانى حسن * سبز پوش كسوت آن انجمن

از پس ترتيب تكريم وسلام * گفت آيد بوى جانان بر مشام

هست بوى واحد فرد أحد * گوئيا كو هست بوى موى جد

گر چه آن بوى نكو بر بأم ودر * هست بر هر خوب وهر بد جلوه گر

ليك آن بوئى كه دريابد امام * نيست حد درك هر صاحب مشام

گفتم آرى اين كسا گشته سحاب * اى مهين ماه من از آن آفتاب

شد حسن سوى كسا شاد از روان * كرد تسليمي كه بايست آنچنان

گفت باشد رخصتى بر اين صغير * تا در آيد زير اين كسوت چو پير

احمدش گفت آرى اين كسوت تو را است * هان درا كاينجا تو را بگزيده جا است

رفت وبا آن شه به زير كسوه خفت * تا نبوت با امامت گشت جفت

ساعتي ديگر نشد كامد ز در * سرخ پوش بزم قرب دادگر

آن گل وريحانهء خاص رسول * نور چشم مرتضى جان بتول

گفت آيد بوى دلجوئى مرا * كه نه تنها جان فزا ايمان فزا

گوئيا كان بوى جد امجد است * بوى بو القاسم محمد احمد است

گفتم آرى مصطفى ومجتبى * زينت افزايند زير اين عبا

شد حسين آن سو روان با صد شتاب * بزم آرا از سلام واز جواب

گفت كاى پامال تو عرش وسماك * رخصتى باشد بر افتاده به خاك