تذكرة القبور ( فارسي ) — الصفحة ١١٤

اشعار ومثنويات مرحوم آخوند گزى

( در اينكه عقل أصل ارشاد است وشگفتى خلاف مؤثر نيست )

عقل خالى از شكوك ووهم را * بايدت كردن به هر ره رهنما

گر ز گوساله طلا آيد صدا * مى نشايد گفت كاو باشد خدا

همچنان گر از درخت أهل رس * آيد آواز ونباشد هيچ كس

( قصه أصحاب رس )

جنب نهر رس ده ودو قريه بود * نام آنها را مه فرسى نمود

أعظم آنها بد اسفندار شهر * كه نبد مانند أو در كل دهر

شه در آنجا بود وچشمه وشه درخت * كه پرستيدندى أو را قوم سخت

حبه اى از آن درخت اندر قرى * كشته وزو گشته اشجاري به پا

خود ز آب چشمه وا انهار وى * مى نخوردى كه خدايان زو است حي

كرده بر انعام هم أو را حرام * ور كسى خوردى بكشتندش تمام

بود اندر هر چهى در قريه اى * عيد گاهى بر درخت از ابلهى

جمع گشتند وزدندى سازها * گوسفند وگاو كردندى فدا

پس در آنها شعله ور كردند نار * تا كه شد بوى ودخانها آشكار

سجده كردندى به زارى سر بسر * تا شود راضى از ايشان آن شجر

داد شيطان جنبشى بر شاخها * هم زساقش طفل سان كردى صدا

كز شما راضى شدم اى بندگان * جمله سر برداشتندى شادمان

مى بخوردند وزدندى ساز ونى * همچنان بودند روز وشب ز پى

چون در آمد عيد اسفندارشان * مجتمع گشتند از خرد وكلان

خيمه ديباج پر نقش وصور * كه بدى أبواب أو اثنى عشر

نزد آن چشمه وشجر كردى بپا * پس نمود ندى سجود والتجا