تذكرة القبور ( فارسي ) — الصفحة ١٠٧

اشعار ومثنويات مرحوم آخوند گزى

اى بسا گوشه نشين معتزل * كه دلش با خلق باشد مشتغل

وى بسا در جمع ودل مشغول حق * جسم با تو روح با حق ملتحق

چشم سر اين سو وچشم دل بيار * زين زبان با تو وزان با كردگار

( مضار بعضي عزلتها )

آن يكى عزلت گزيند تا مگر * وا رهد از معصيتهاى نظر

زان سپس دل گرددش غرق خيال * فارغ از ياد خداى لا يزال

گاه از عجب وغرور افتد به ناز * خويش را بر عرش مى بيند فراز

وحى شيطانش رسد هر دم به گوش * وحى حق پندارد وآرد خروش

گاه بيند خويش را باب امام * كه امامت را به خود بيند تمام

گاه از اينها پاى خود برتر نهد * دعوى إني أنا اللهى كند

خلقي از راه هدى بيرون كند * عالمي را سر به سر مجنون كند

در ميان خلق گر بود ابتدأ * يا فتى از وى جهانى اهتدا

در جهالت داشت خلق ورفت پس * در ضلالت خواندشان از آن سپس

بست يك راه وبسى رهها گشود * با زيان شد هم عنان وخواست سود

( تمثيل به حكايت )

همچو آن زن كه بدش يك پيرهن * ساتر وبالا وپاى أو به تن

ناگهان نامحرمى را ديد باز * بر كشيد آن پيرهن برزخ فراز

رخ ز نامحرم نهان كرد وعيان * گشت از وى رازهاى بس نهان

فاش را بر بست وپنهان را گشود * حسن پنهان كرد وما يقبح نمود

( عزلت مطلوبه )