توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٨

مسائل وديعه ( امانت )

ضامن نيست .

" مسأله 2399 " اگر امانتگذار بميرد وچند وارث داشته باشد ، امانتدار بايد امانت را

به همه ورثه بدهد يا به كسى بدهد كه همه آنان گرفتن امانت را به أو واگذار كرده اند ،

واگر وصى هم داشته باشد بايد تا مقدار يك سوم به وصى هم مراجعه شود . پس اگر بدون

اجازه ديگران همه امانت را به يكى از ورثه بدهد ضامن سهم ديگران مىباشد .

" مسأله 2400 " اگر امانتدار بميرد يا ديوانه شود وارث ميت يا ولى ديوانه بايد

هر چه زودتر به امانتگذار اطلاع دهد ويا امانت را به أو برساند .

" مسأله 2401 " اگر امانتدار نشانه هاى مرگ را در خود ببيند ، چنانچه ممكن است

بايد امانت را به صاحب آن يا وكيل يا ولى أو برساند ، واگر ممكن نيست بايد آن را به

حاكم شرع بدهد ، وچنانچه به حاكم شرع دسترسى ندارد بايد وصيت كند وشاهد بگيرد

وبه وصى وشاهد جنس وخصوصيات امانت ومحل وصاحب آن را بگويد . هر چند

در صورتي كه وارث أو امين است واز امانت اطلاع دارد لازم نيست وصيت نمايد .

" مسأله 2402 " اگر امانتدار نشانه هاى مرگ را در خود ببيند وبه وظيفة اى كه در

مسأله پيش گفته شد عمل نكند ، چنانچه آن امانت از بين برود بنابر احتياط واجب عوض آن

را ضامن است ، گرچه در نگهدارى آن كوتاهى نكرده وبيمارى أو خوب شود .

" مسأله 2403 " مالي كه رهن يا عارية يا اجاره ويا به مضاربه گذاشته شده است در

دست طرف معامله امانت بوده وبايد در حفظ آن كوشا باشد .

" مسأله 2404 " اگر مالي را سيل يا دزد ببرد وبعد به دست كسى بيفتد يا در اثر اشتباه

در نقل وانتقال ويا اشتباه در معامله ونظاير آن به دست كسى بيفتد ، آن فرد بايد به طور

امانت از آن نگهدارى نمايد وآن را به دست مالك يا وكيل أو برساند ويا به آنها اطلاع دهد .

همچنين است اگر كسى مال گمشده اى را پيدا كند ويا مالي كه در معرض تلف ونابودى

است به دست آورد .

" مسأله 2405 " اگر كافر غير حربي مال خود را نزد مسلمان به امانت بگذارد حفظ

امانت ورد آن به صاحبش هنگام مطالبه واجب است ، ودر صورتي كه كافر حربي مال خود

را نزد مسلمان به امانت بگذارد بنابر احتياط هنگام مطالبه آن را به صاحبش تحويل دهد .

" مسأله 2406 " اگر كسى امانتدارى خود را انكار نمايد يا آن را قبول كند ولى مدعى

تلف شدن امانت يا رد آن به صاحبش شود ، چنانچه طرف بينه اى نداشته باشد ادعاى أو با

قسم قبول خواهد شد . همچنين است در صورتي كه دو طرف تلف شدن امانت را نزد

امانتدار قبول دارند ولى امانتگذار مدعى كوتاهى ويا تعدى امانتدار در مال امانت شود .