توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ١٦٨

5 - ركوع

" مسأله 909 " نماز گزار بايد در ركوع " ذكر " بگويد وگفتن هر ذكرى كافى است ،

ولى احتياط واجب آن است كه اگر " سبحان الله " را خواست بگويد سه مرتبه بگويد ، واگر

غير آن را خواست بگويد نيز سه مرتبه بگويد واز اندازه سه مرتبه : " سبحان الله " يا يك

مرتبه : " سبحان ربى العظيم وبحمده " كمتر نباشد ، وأحوط آن است كه تسبيحى را كه بيان

شد اختيار نمايد .

" مسأله 910 " مستحب است نمازگزار در ركوع ذكر " سبحان ربى العظيم وبحمده "

را سه يا پنج يا هفت مرتبه بلكه بيشتر بگويد ، ولى در حال بيمارى گفتن يك مرتبه "

سبحان الله " كفايت مىكند .

" مسأله 911 " ذكر ركوع بايد دنبال هم وبه عربى صحيح گفته شود . همچنين بايد به

مقدار ذكر واجب بدن آرام باشد ، ودر ذكر مستحب نيز چنانچه آن را به قصد ذكرى كه

براي ركوع دستور داده اند بگويد بنابر احتياط واجب آرام بودن بدن لازم است .

" مسأله 912 " اگر موقعى كه ذكر واجب را مىگويد بي اختيار يا از روى اشتباه

به قدرى حركت كند كه از حال آرام بودن بدن خارج شود ، بنابر احتياط واجب پس از آرام

گرفتن بدن دوباره آن را به قصد قربت مطلقه بگويد ، ولى اگر كمي حركت كند كه از

حال آرام بودن بدن خارج نشود اشكال ندارد .

" مسأله 913 " اگر پيش از آن كه به مقدار ركوع خم شود وبدن آرام گيرد عمدا ذكر

ركوع را بگويد ، در صورتي كه به همين ذكر اكتفا كند نمازش باطل است ، بلكه اگر دوباره

در حال آرامش بدن ذكر را بگويد بنابر احتياط واجب نمازش را تمام كرده ودوباره بخواند .

" مسأله 914 " اگر پيش از تمام شدن ذكر واجب عمدا سر از ركوع بردارد نمازش

باطل است ، واگر از روى اشتباه سر بردارد ، چنانچه پيش از آن كه از حال ركوع خارج

شود يادش بيايد كه ذكر ركوع را تمام نكرده ، بايد در حال آرامى بدن دوباره ذكر را بگويد ،

واگر بعد از آن كه از حال ركوع خارج شد يادش بيايد نماز أو صحيح است ، وبنابر احتياط

واجب دو سجده سهو بجا آورد .

" مسأله 915 " اگر نتواند به مقدار ذكر واجب در ركوع بماند ، چنانچه بتواند پيش از

آن كه از حد ركوع بيرون رود ذكر را بگويد ، بايد در آن حال ذكر را تمام كند ، واگر نتواند

بنابر احتياط در حال برخاستن سه مرتبه " سبحان الله " بگويد تا حد أقل يكى از آنها در حال

ركوع گفته شود .

" مسأله 916 " اگر به واسطه بيمارى ومانند آن نتواند در ركوع آرام بگيرد نمازش

( 1 ) . يعنى : به قصد تقرب به خداى متعال ، بدون نيت وجوب يا استحباب .