مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — الصفحة ٢٩٩

باب چهل و ششم در آداب سخن گفتن

موجب بيهوشى عقل است و عقل را مئوف و ناقص مىكند .

و ليس شيء احقّ به طول السّجن من اللَّسان .

يعنى : نيست هيچ چيز سزاوارتر به زندان بودن در اكثر اوقات بلكه هميشه ، از زبان ، كه زبان مستحقّترين چيزها است به زندان بودن در اكثر اوقات ، بلكه به حبس مخلَّد .

قال بعض الحكماء : احفظ لسانك عن خبيث الكلام ، و في غيره لا تسكت ان استطعت .

حكما گفته‌اند كه : حفظ كن زبان را از گفتار بد ، كه ضرر دنيوى يا اخروى در او باشد ، و در غير بد ، اگر توانى و خوف آزار نباشد ، بگو و ساكت مباش .

فامّا السّكينة و الصّمت ، فهي هيئة حسنة رفيعة من عند الله عزّ و جلّ لاهلها ، و هم أمناء اسراره في أرضه .

مىفرمايد كه : آرميدگى و خاموشى ، صفت خوب است و خوشاينده است و صاحب اين دو صفت ، چنان كه نزد خلق عزيز و مكرّم است ، نزد خالق نيز مرتبه اش بلند است ، و نيز صاحبان اين دو صفت حفظ كنندهء اسرار الهىاند در زمين .

ممكن است كه « اسرار » عبارت از اين دو صفت باشد . چه ، هر صفت كمالى كه از مبادى عاليه به نفوس قابله ، فايض مىشود ، اسرارى است منسوب به جناب احديّت . و مىتواند كه مراد از « اسرار » كمالاتى باشد كه به سبب اين صفات ، فايض مىشود بر نفس . چه ، هر كه نفسش به آرام است و خيالات باطله و توهّمات زائفه در او راه ندارد و ساكت است ، البتّه خالى از ذكر و فكر نخواهد بود .