مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — الصفحة ٢٠٧

باب بيست و نهم در قناعت

خود راه نمىدهد .

و كلَّما نقص من القناعة ، زاد في الرّغبة و الطَّمع .

و هر چند در مرتبهء قناعت ، نقصان راه مىيابد و در بناى سازگارى ، فتور بهم مىرسد ، رغبت به مردم و طمع در آن چه در دست ايشان است ، زياد مىشود .

و الطَّمع و الرّغبة في الدّنيا اصلان لكلّ شرّ ، و صاحبهما لا ينجو من النّار الَّا ان يتوب عن ذلك .

مىفرمايد كه : رذيلهء طمع و رغبت به دنيا ، دو اصلند از براى هر بدى ، و منبع هر شرّند . و صاحب اين دو صفت خسيس ، خلاصى از جهنّم ندارد ، مگر آن كه توبه كند و به خداوند عالم رجوع نمايد .

قال النّبيّ صلَّى الله عليه و آله : القناعة ملك لا يزول ، و هي مركب رضى الله تعالى ، تحمل صاحبها إلى داره .

حضرت پيغمبر صلَّى الله عليه و آله فرموده است كه : قناعت ، پادشاهيى است كه زوال ندارد و اين صفت قناعت ، چاروائى است كه سوار است بر وى رضاى الهى و مىرساند راكب خود را به بهشت .

حاصل آن كه : هر كه قناعت دارد و به كم و بيش خود قناعت مىكند و در « سرّا و ضرّا » شاكر و صابر است ، جايگاه او در قيامت ، بهشت عنبر سرشت است .

فأحسن التّوكَّل فيما لم تعط ، و الرّضا بما أعطيت .

پس نيكو كن توكَّل خود را به خداوندگار ، و كار خود را به او گذار ، از هر چه از جناب احديّت به تو نرسيده است و ممنوع شده ، خير خود در آن دان ، و صبر كن و لب به شكوه مگشا ، و هر چه داده است شكر كن ، كه او خير تو ، به از تو مىداند و هر چه كرده است و مىكند ، از حكمت و مصلحت بيرون نيست .

* ( وَاصْبِرْ عَلى ما أَصابَكَ ، إِنَّ ذلِكَ من عَزْمِ الأُمُورِ ) * ( لقمان - 17 ) .