مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — الصفحة ١٨٣

باب بيست و چهارم در فوايد عزلت

و گريه كن و استغاثه نما بر گناهان خود ، تا به وسيلهء گريه و نوحه ، گناهان تو از ديوان عمل تو ، محو شود .

و فرّ من النّاس فرارك من الأسد .

يعنى : بگريز از آدميان ، چنان كه مىگريزى از شير درنده .

فانّهم كانوا دواء فصاروا اليوم داء .

چرا كه آدميان بودند در وقتى ، دواى درد يك ديگر و يار و مددكار هم ، و امروز گرديده‌اند درد و علَّت همديگر . و از اختلاط و مؤانست ايشان در اين زمان ، حاصل نمىشود مگر فتنه و فساد و تضييع دنيا و آخرت . و ذكر كلام حضرت عيسى عليه السّلام در اين مقام ، از براى همين فقره است و ساير فقرات ، از سابقه و لاحقه ، به طفيل او مذكورند .

ثمّ اتّق الله متى شئت .

پس بترس از خدا در همه حال ، و از مناهى او احتراز كن .

قال الرّبيع بن خثيم : ان استطعت ان تكون في موضع لا تعرف و لا تعرف فافعل .

ربيع : كه يكى از زهّاد ثمانية است ، مىفرمايد كه : اگر قدرت دارى و مىتوانى در جائى سكنى كن و مسكن گزين كه ، نه كسى تو را شناسد و نه تو كسى را .

و في العزلة صيانة الجوارح ، و فراغ القلب ، و سلامة العيش ، و كسر سلاح الشّيطان ، و المجانبة من كلّ سوء ، و راحة الوقت .

مىفرمايد كه : در عزلت فوايد بسيار است :

يكى - حفظ كردن جوارح و اعضا ، از حركتهاى لغو .

دوم - فارغ بودن دل از تخيّلات لغو . چرا كه در اختلاط و مصاحبت با مردم ، متوجّه آن است كه با هر كسى ، چه نحو سلوكى كند و به چه طريق نوازش نمايد كه