مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة ( فارسي ) — الصفحة ١٦٨
باب بيست و دوم در آداب حج
و تلبيات كه مىگوئى ، قصد كن به دل خود ، اجابت پروردگار عالم را در جميع اوامر و نواهى . گويا به اين تلبيات عرض مىكنى ، به پروردگار خود كه : خداوندا ، چنان كه خواندى مرا به بيت شرف خود و بجا آوردن مناسك حجّ ، من نيز اجابت تو نمودم و از براى محض تحصيل رضاى تو ، گردن اطاعت به او نهادم ، اطاعت كردنى از روى صدق و خلوص اعتقاد ، و به لطف تو متشبّث و متمسّكم و مدد از تو مىخواهم .
و طف بقلبك مع الملائكة حول العرش ، كطوافك مع المسلمين بنفسك حول البيت .
و در حالى كه طواف مىكنى در حول كعبهء مقدّسه ، به خاطر بگذران طوف كردن حول عرش را با ملايكهء مقرّبين ، و از اين اشاره غافل مباش .
و هرول هرولة من هواك ، و تبرّيا من جميع حولك و قوّتك .
و در وقت هروله كردن در ميان صفا و مروه ، قصد كن دور شدن از خواهشهاى نفسانى را ، و برى بودن از حول و قوّت خود را . يعنى : كه به مدد و يارى جناب عزّت ، و به حول و قوّت او ، گذشتم از همهء خواهشهاى نفسانى ، و دورى نمودم از همهء اغواهاى شيطانى .
فاخرج من غفلتك و زلَّاتك بخروجك إلى منى ، و لا تتمنّ ما لا يحلّ لك و لا تستحقّه .
و در وقت رفتن به منى ، قصد كن بيرون رفتن از نافرمانى را ، و رو آوردن به طاعت و فرمانبردارى او را . و آرزو مكن چيزى را كه به تو حلال نباشد و تو مستحقّ آن نباشى .
و اعترف بالخطايا به عرفات ، و جدّد عهدك عند الله بوحدانيّته .
و اعتراف كن به گناهان خود در عرفات ، و تازه كن عهد خود را به خداى خود ،