كتابخانه ابن طاووس ( فارسي ) — الصفحة ٤٥١

فصل دوم - " فهرست "

الأمان 61 - 69 / 74 - 81 ، 118 - 120 / 130 - 131

مهج الدعوات 3 - 8 ، 10 ، 18 - 34 ، 36 - 44

درباره مؤلف نك‍ : رياض 4 / 220 - 223 ، 236 ; الثقات ص 205 . از موارد نقل شده

چنين بر مى آيد كه كتاب مورد بحث كتابي در دعاهاى روايت شده از پيامبر [ ص ] وأئمة [ ع ]

بوده است . در أعيان 42 / 87 بجاى " واعى " " مراعى " آمده ودر ذريعة " راعى " ضبط

شده است . عناوين ديگر عبارتند از " غنية الداعي " ( بحار 95 / 132 كه قطعه نقل شده در

الأمان 118 - 119 / 130 در آن آمده ) و " نية الداعي " ( بحار 76 / 260 كه قطعه نقل

شده در الأمان 120 / 131 در آن آمده ) . شيخ حر عاملي در اثبات ( 1 / 30 ) از اين

تأليف نقل كرده ; خوانسارى ( روضات 2 / 345 ) يادآور مى شود كه در الأمان از آن

نقل شده است . در مهج الدعوات عنوان كتاب نيامده اما آشكار است كه از همين كتاب

نقل مى شود : مهج 36 - 42 = الأمان 61 - 69 / 74 - 81 ( دعايى از امام جواد [ ع ] ) . ابن

طاووس اين دعا را " حرز " ( در مهج ) وعوذة ، ( در الأمان ) مىنامد وهر دو اصطلاح

به معناى دعايى است كه براي حفظ ونگهدارى ( از خطرات ) خوانده مى شود .

441 . * * مقدمات علم القرآن / أبو الحسين محمد بن بحر الرهنى الشيباني ( زندگى

أوائل قرن چهارم )

سعد السعود 20 ، 24 ، 227 - 228 ، 279 - 281

مؤلف متهم به غلو در تشيع بوده است . نك‍ : نجاشي 384 ش 1044 ; ياقوت ، الأدباء

18 / 31 - 33 ; ابن داود ، الرجال ص 500 ; صفدى 6 / 243 - 244 . از اين تأليف در

جاى ديگرى ياد نشده است . مورد نقل شده در سعد 227 - 228 از كراسه ششم جزء

أول مى باشد ; در اين جا رهنى قصد آن دارد تا نشان دهد كه قراءات سبعه مرسوم ، بي پايه

است ; وى تأكيد مى كند كه امام على [ ع ] وأهل بيت تنها مرجع تفسير قرآن هستند . در

مورد نقل شده در 279 - 281 ( جزء دوم كراسه سوم برگ 1 - ر آغاز از سطر آخر )

رهنى مى گويد نسخه‌هاى قرآن كه عثمان به شهرها فرستاد در قرائت بعضي از آيات با

يكديگر متفاوت بوده است ; أو پاره‌اى از اين اختلافات را فهرست وار ذكر مى كند .