الاعتقادات في دين الإمامية ( فارسي ) — الصفحة ٩

باب اول در بيان اعتقاد اماميه در توحيد ، و معرفت رب مجيد

و در قرآن است : * ( أَنْ تَقُولَ نَفْسٌ يا حَسْرَتى عَلى ما فَرَّطْتُ فِي جَنْبِ الله ) * « 1 » يعنى مبادا كه يكى بگويد وا حسرتا بر آنچه كوتاهى نمودم در پهلوى خدا ؛ و مراد از جنب و پهلو اطاعت است .

و در قرآن است : * ( وَنَفَخْتُ فِيه مِنْ رُوحِي ) * « 2 » يعنى دميدم در آدم عليه السّلام از روح خودم ، و مقصود روحى است مخلوق كه حق سبحانه و تعالى حضرت آدم عليه السّلام و حضرت عيسى عليه السّلام را از آن روح آفريد و اينكه خداوند فرموده : روح من . نيست الا مثل اينكه فرموده :

پيغمبر من ؛ و بندهء من ؛ و بهشت من ؛ و آتش ( دوزخ نسخه بدل ) من و آسمان من و زمين من .

« 1 » سوره زمر آيه 57 « 2 » سوره حجر آيه 29 .