صراط النجاة ( فارسي ) — الصفحة ١٦٠

فصل 32 در احكام مسافر است

قلعهء آن است و اگر قلعه ندارد آخر خانهاى [ خانه هاى ] « 1 »

آن است و بلدهاى بزرگ آخر محلَّه آن است .

مسأله 616 - اگر قصد مسافت در رفتن باشد و چند روز طول بكشد ، طى كردن مسافت ضرر ندارد ، مگر به جهت تفرّج باشد ، مثلا و روزهاى بسيار طى كند مسافت را ، در اين صورت [ 1 ] احوط جمع است .

مسأله 617 - اگر كمتر از چهار فرسخ در يك روز مكرر آمد و شد كند

و زياده از هشت فرسخ هم بشود مسافر نيست .

مسأله 618 - اگر راه رفتن كمتر از چهار فرسخ باشد و برگشتن از راه ديگر زياده از چهار فرسخ بر گردد

اگر چه راه برگشتن هفت فرسخ هم باشد سفر نيست و احوط [ 2 ] جمع است .

مسأله 619 - هر گاه در بين مسافت مردّد شد در رفتن ، باز قصدش به رفتن شد ، اگر در حال تردد چيزى از راه نرفته مسافر است ، شكسته كند و اگر مسافتى طى كرده اما غير از اين آن چه آمده و آن چه برود به قدر مسافت هست ، نماز را شكسته كند و احوط [ 3 ] جمع است هر گاه باقى مانده به قدر مسافت نباشد و هر گاه [ 4 ] باشد ، شكسته كند .

مسأله 620 - هر گاه شخص در بين مسافت قصد ماندن ده روز كند

يا به وطن برسد تمام كند و همچنين اگر در تردد باشد تا سى روز تمام شود تمام كند .

مسأله 621 - هر گاه در بين دو وطن هشت فرسخ كمتر باشد ، تمام كند ، بلى اگر چهار فرسخ باشد يا زياده كه كمتر از هشت فرسخ باشد ، اولى جمع است استحبابا .

« 1 » ظاهرا « خانه هاى » صحيح است .

[ 1 ] ( يزدى ) اگر صدق سفر نكند اقوى تمام است . [ 2 ] ( يزدى ) و اقوى قصر است . [ 3 ] ( يزدى ) اين احتياط ترك نشود . [ 4 ] ( يزدى ) و لو تلفيقى از ذهاب و اياب .