تاريخ گزيده — الصفحة ٧٥٥

به دو مىگفت سرو اى بىوفا يار * چه لرزم بر سرت از دوستدارى

منم از راستى خويش در بند * توئى كج [ 1 ] رو ، بهر سو سر بر آرى

[ ترا از بار خس چون چاره‌اى نيست * چو من بىهمبرى را مىگذارى ]

كنون بادم بدست است از حديثت * بخاكم در نشسته سوگوارى

فرو خواند اين غزلتر [ 2 ] در جوابش * سر اندر پيش داشت از شرمسارى

بديدم خود سر وصلم ندارى * ندارد عهد تو هيچ استوارى

ز تو جز سركشى كارى نيايد * ز ما جز خوى نرم و سازگارى

مكن دعوى آزادى ازين پس * مزن در عشق لاف پايدارى

بناز اندر كنارت پروريدم * بود كم سايه روزى بر سر آرى

كنون كار تو خود بالا گرفتست * گرم هرگز نبينى ياد نارى

ز عشقت سر كشيدم سوى صحرا * زنان بر سينه سنك از بى قرارى

ترا سر سوى گردون از بلندى * در افتاده بپايت من بخوارى

ترا سر سبزى و حسن و طراوت * مرا شوريدگى و خاكسارى

ترا باد اين سر افرازى هميشه * كه هستى تو مقيم و ما گذارى

همى گفت اين و بس ناگه فرو شد * تن اندر خاك ره از جانسپارى

ازين سر گشته شد سرو سر افراز * بسى كرد اضطراب از روى يارى

بباغ اندر همى زد دست بر دست * برو مرغان همى كردند زارى

ز شعر خواجه‌ام ياد آمد اين بيت * كه الحق زيبد ار بر جان نگارى

« لقد ناحت على عود القمارى * و فاح الروض كالعود القمارى »

ناصربجه

بجه دهى است از ولايت رامجرد فارس و او معاصر شيخ سعدى شيرازى بود .

اشعار نيك دارد .

نزارى قهستانى

اشعار لطيف دارد . در خمريات كس مثل او سخن نگفته است . [ 3 ]


[ 1 ] - ق : گژرو [ 2 ] - ر : تو [ 3 ] - در نسخهء ب شرح حال او نيست .