شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٨١

مقصد دوم شرح وتفسير حديث زيارة عاشوراء وكيفيت خواندن آن ودر آن ده وجه است : وجه أول ونظر مرحوم آية الله العظمى حاج ميرزا أبو القاسم طهراني كلانترى ومرحوم آية الله العظمى حاج ميرزا محمد حسن شيرازي

وانصراف است به جانب قبر مقدس ، اگر چه اين تأويل ثاني در عبارت ( مصباح )

بعيد است كه در أو مذكور است كه " أومأت اليه من بعد البلاد بالتسليم " ومعلوم

است كه مراد ايماء به سلام است كه محصل أو اشاره وسلام كردن است ، ونيز

ظاهر است كه علقمة به حسب سياق وسباق خبر چنانچه اشاره كرديم دعاى خاص

براي زيارة خواسته ، نه بعد از زيارة ، ودر اينجا دقيقه‌اى است كه لفظ جواب

را هم نص در مطلوب مىكند ، واين آن است كه در بعضي نسخ ( مصباح ) وتمام

نسخ ( كامل الزيارة ) " قلت " يا " فقل عند الايماء " است ودر بعضي نسخ هم

كه " بعد الايماء " وارد شده أولا وثوق به صحت آنها نيست ، وبر فرض

صحت مراد بعد إرادة الايماء است ، يا بعد التوجه به قرينه وجوب انطباق سؤال

بر جواب .

وبايد دانست كه مراد از اين ايماء اگر مطلق توجه واشاره باشد خروج به

صحرا وصعود بر سطح لازم نيست ، واگر اشاره به سؤال باشد چنانچه از تعريف

بلام استفاده مىشود ، وسؤال مبنى بر دستور العمل سابق است - كه مىگويد

چون من آن كار را كه فرموديد كردم دعائي بايد بخوانم البتة لازم خواهد بود

بر فرض لزوم - ظاهر اينست كه خصوص صحراء را خاصيتى نباشد ، بلكه مراد

مكان واسع وفضاى گشاده است هر چه باشد ، والبتة أولى وأقرب به احراز واقع

اعتبار اين خصوصيت است ، كه يا بر بأمي بلند واقع شود ويا در مكاني وسيع

واز شواهد توجيهى كه ما براي حديث كرده أيم اينست كه در نسخه ( كامل الزيارة )

چنين است :

" إذا أنت صليت الركعتين بعد أن تومي اليه وقلت عند الايماء هذا القول

فإنك إذا قلت ذلك فقد دعوت . . . " چه صريح اين روايت آن است كه اگر نماز

كنى بعد از ايماء ودر حال ايماء اين كلام را بگوئى اين ثواب را دارى .