شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٨

فصل دوم - گفتارى از علامه بزرگوار مجلسي ونقدي چند بر أو

مناقشه عاشره :

اينكه روايت صفوان را نيز به ابن قولويه نسبت داده با اينكه عيني واثرى

از أو در كتاب ( كامل الزيارة ) نيست وخود در ( بحار ) ملتفت است ، وصدر

حديث را از ( كامل الزيارة ) نقل كرده ، واين دو ذيل را نسبت به شيخ داده .

واين جمله ده مناقشه است كه بعد از تأمل دوازده مىشود ، چه هر يك از

دو مناقشه أولى وثانيه مشتمل بر دو جهت بحث اند يكى مخالفت واقع ، وديگرى

مخالفت طبقات ، علاوة بر آنچه در خصوصيات وجزئيات كلام است از متابعت

نسخه ( كامل الزيارة ) ونسبت به شيخ يا به عكس كه قابل تعرض نيست ، واز

ملاحظه ترجمه ما ومراجعه به ( زاد المعاد ) وتأمل متن خبر وملاحظه مواضع

اختلاف كه در حاشية اشاره كرده أم معلوم مىشود ، ووقوع اين گونه اشتباهات از

أمثال اين أكابر به جهت اين است كه كسى اعتقاد عصمت در حق ايشان نكند ،

وقرائح جامد واذهان واقف نشوند ، وهر كسى به حكم آن كه گفته‌اند :

لكل مجتهد حظ من الطلب * فاسبق بعزمك سير الأنجم الشهب

بذل جهد واستفراغ وسع كند ، وخلع ربقه تقليد كرده ، با قدم تأمل وتحقيق

در وادى حل مشكلات پا بگذارد واز خداى تعالى مدد بخواهد ، واز أئمة معاونت

بجويد كه البتة مأيوس وبي نصيب بر نخواهد گشت ، والله الموفق وهو العاصم .

مقصد ثاني

در فقه حديث وذكر محتملات أو ، وتحقيق حق در كيفيت عمل به اين

زيارة وبعض فوائد متعلقه به اين زيارة متنا وحكما وفضلا ، وچون قانون

تعليم وطريقه القاء مقتضى آن است كه بر ذهن ساده وفهم فارغ نخست حق صراح

وصدق قراح عرضه شود تا نيك متمكن ودرست با موقع افتد كما قيل :