شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٢

عمل شيعه در هر عصر بر خواندن زيارة عاشوراء بوده وأو را ذكر وورد لازم بر خود ميدانسته اند

وخبري ديگر نيز در ( روضه كافى ) ( 1 ) از عبد الله بن مسكان كه از أصحاب

اجماع است از أو نقل كرده كه دلالت بر علو مرتبه أو دارد ، واز مجموع اين

امارات عدالت وجلالت أو أظهر من قرن الغزاله است ، علاوة بر اينكه روايت

ابن مسكان ويونس خود اماره مدح است ، وابن أبي عمير كه از غير ثقات نقل

نمىكند از أو روايت كرده ، واين خود دليل مستقلى است بر عدالت أو چنانچه

جماعتى از أساطين بنابراين گذاشته‌اند ، وهم در رساله مذكوره مشروحا ما بيان

كرده أيم ، ونظر به آنچه گفته‌ايم علامه وشهيد " قدس سرهما " در كتاب مواريث

حكم به صحت حديث أو كرده اند .

بالجملة حديث به طريق ثاني حسن است ، چه حسن حال صالح بن عقبه

را اجمالا بيان كرديم ، ومحصل اين فصل آنست كه صدر اين حديث مبارك را چند

نفر از أصحاب باقر وصادق " عليهما السلام " نقل كرده اند : عقبه بن قيس وعلقمة

ابن محمد ، ومالك جهنى ، ومتن زيارة شريفه را علقمة از حضرت باقر عليه السلام

نقل كرده ، وصفوان از حضرت صادق عليه السلام به سندى كه وصف أو را شنيدى ، ودر

كتب معتمده معتبره متكرر الورود است .

ودعاى آخر را صفوان روايت كرده ، واين كه مشهور شده به دعاى علقمة

وجهي ندارد وغلط است ، بالجملة اعتبار سند روايت محل شك نيست ، وعمل

شيعه در تمادى اعصار وتطاول أيام به اين روايت بوده ، وأو را از أوراد لازمه

وأذكار دائمه خود غالبا قرار داده اند ، واز انضمام اين قراين مقطوع الصدور

است ، با وجود اينكه بعضي سندهاى أو صحيح وبعضي ديگر حسن است ، وفي

الجملة در وثاقت سند أو بر مشرب تحقيق به هيچ وجه جاى تأمل نيست لهذا احدى

از علما در اين جهت سخنى نگفته‌اند وتأملى نكرده اند .

( 1 ) ص 146 حديث 122 .